Ամեն ինչ անում եմ, որ երեխաներս հպարտությամբ տան իրենց հոր անունը. Ջիվան Գասպարյան

«Մանկության տարիներին ծննդյանս օրն անցնում էր ընտանեկան ջերմ միջավայրում։ Հայրս իմ, եղբորս կամ մորս ծննդյան օրերը դարձնում էր հեքիաթ։ Հիմա նա ֆիզիկապես մեզ հետ չէ, բայց այսօր արդեն ես եմ հայր եւ տղաներս են կողքիս՝ իմ ծնունդը նշելիս: Այն անսահման սերը, որ ունեի հայրիկիս հանդեպ, այսօր հետ եմ ստանում իմ որդիներից: Այսօր ես եմ իմ զավակների հետ, վաղը նրանք կլինեն իրենց երեխաների հետ, եւ հենց սրա մեջ է կյանքի շարունակությունը: Իսկ ամենամեծ նվերը, որ երբեւէ ստացել եմ, պապիկի կողմից ինձ վստահված անունն է ու դուդուկը»։

Այսօր՝ հոկտեմբերի 23-ին, դուդուկի լեգենդ, ժողովրդական արտիստ Ջիվան Գասպարյանի թոռան՝ դուդուկահար Ջիվան Գասպարյան կրտսերի 44-ամյակն է: Այս առիթն օգտագործելով՝ զրուցել ենք նրա հետ։

- Ջիվան, ինչպիսի՞ն էր Ձեր մանկությունը։ Արդյո՞ք վաղ տարիքից գիտակցում էիք, որ կրում եք մի ազգանուն, որն առանձնահատուկ է։

- Շատ վառ ու պայծառ մանկություն եմ ունեցել։ Ծնողներիս, պապիկներիս ու տատիկներիս տված սերն ու դաստիարակությունն այն հիմքն են, որոնց շնորհիվ այսօր ապրում եմ վստահ ու ներդաշնակ՝ սեփական սկզբունքներին հավատարիմ։ Հպարտությամբ կրում եմ իմ անուն-ազգանունը. դա իմ ընտանիքի յուրահատուկ կնիքն է, որն ամենուր տանում եմ ինձ հետ՝ որպես ամենաթանկ ժառանգություն։ Շնորհակալ եմ ծնողներիս, հատկապես հայրիկիս, ով մեծ տեղ էր տալիս իմ զարգացմանը։

Սովորել եմ թիվ 114 անգլիական թեքումով դպրոցում: Հաճախում էի երաժշտական դպրոց, սպորտային տարբեր խմբակներ։ Կրթությունը՝ կրթություն, հարգանքը մեծերի հանդեպ՝ անկասկած, բայց ասել, որ «խելոք» երեխա էի, այդպես չի։ Հասցնում էի նաեւ բակում ակտիվ լինել՝ հեծանիվ, ֆուտբոլ եւ գնդակով այլ խաղեր։ Ինչպես բոլոր աշխույժ երեխաները՝ ես էլ թթի ծառ եմ բարձրացել, ցոգոլ «գողացել» ու հարեւանի բակից յասամանի ծաղիկներ քաղել։

Մեր տան հյուրընկալ ու ջերմ մթնոլորտն եմ միշտ հիշում։ Հաճախ էինք հյուրեր ունենում, նաեւ պապիկիս ընկերներն էին գալիս՝ հայտնի, հարգված մարդիկ։ Հայրս խոհարար էր, համեղ ուտեստներ էր պատրաստում։ Պապիկս նվագում էր: Հիմա բոլորը կյանքից հեռացել են, չկան: Տատիկներս, պապիկներս, հայրիկս... Մայրիկս է հիմա իմ կողքին։ Առողջություն ու երկար կյանք նրան:

- Երբ առաջին անգամ վերցրիք դուդուկը, դա Ձե՞ր անձնական ընտրությունն էր։ Ո՞րն էր այն բեկումնային պահը, երբ հասկացաք, որ այս գործիքը ոչ միայն նախասիրություն է, այլեւ Ձեր կյանքի ուղին։

- 15 տարեկանում եկա Միացյալ Նահանգներ, որ սովորեմ դեղագործի մասնագիտությունը։ Մորաքրոջս տանն էի ապրում։ Պատանի էի՝ ծնողներից, ընկերներից կտրված, անծանոթ մի երկրում։ Շատ էի կարոտում մերոնց, իմ բակը, Երեւանը։ Երեւի կարոտն էր պատճառը, որ սկսեցի պապիկի ձայնագրությունները լսել։ Լսում էի ամբողջ գիշեր, մինչեւ լուսաբաց, հետո գնում դպրոց: Գալիս էի տուն, դաս էի անում ու լսում, լսում...

Հետո պապիկս եկավ Ամերիկա։ «Գլադիատոր» ֆիլմի երաժշտությունն էին ձայնագրում։ Ինձ իր հետ տարավ ստուդիա։ Պատկերացնո՞ւմ եք՝ որքան հայտնի մարդիկ էին հավաքված այնտեղ՝ կոմպոզիտոր Հանս Ցիմերը, ռեժիսոր, դերասան Ռիդլի Սքոթը, երգչուհի Լիզա Ջերարդը։ Աստված իմ, ինչ հրաշք ձայն ուներ։ Եվ ես այդ մարդկանց կողքին էի օրս անցկացնում։ Խոսքերով չեմ կարող նկարագրել, թե ինչ միջավայր էր: Պապիկիս խնդրեցի․ «Դուդուկը կտա՞ս՝ մի հատ փորձեմ, տեսնեմ՝ կստացվի»: Ասաց. «Ջիվան ջան, իմաստ չունի, ուշացրել ենք։ Արդեն 16 տարեկան ես»: Էլի խնդրեցի. «Ոչինչ, ուղղակի ուզում եմ փորձել»:

Երբ Ջիվանն ասում էր՝ «Ծանոթացեք, թոռս է՝ Ջիվանը», պարտադիր հարցնում էին՝ «Նվագո՞ւմ է», ու նա պատասխանում էր՝ «Չէ»։ Այնքան վատ էի զգում, այնքան էի ազդվում։ Ավելի շատ, երեւի, պապիկիս համար, որովհետեւ զգում էի, թե որքան մեծ էր նրա՝ «այո» ասելու ցանկությունը։ Մի օր էլ տվեց դուդուկն ու ասաց․ «Փորձիր»: Այնքան էի լսել նրա ձայնագրությունները, որ արդեն անգիր գիտեի: Ուզում էի, որ կատարումս նման լիներ նրա նվագին՝ նրա մեկնաբանությամբ, նրա ազդեցիկ զգացմունքայնությամբ։ Այսպես էլ սկսեցի նվագել:

Հարցազրույցն ամբողջությամ՝ bravo.am կայքում։