Այն եզակի հնարավորությունը, երբ Եվրոպայի առաջնորդները գտնվեցին հայկական հողի վրա, ավարտվեց ոչնչով՝ բացի հերթապահ ժպիտներից

Ես հրապարակել էի 6 կետ, առաջարկել դրանցով չափել մայիսի 4–5-ի գագաթնաժողովի հաջողությունը, որպեսզի ամսի 6-ին նորից ստիպված չլինենք որոշել, թե ինչն է ձեռքբերում։
Հայտարարությունը հրապարակվեց, որում ներառված էր 44 կետ։ Եկե´ք, համեմատենք։

Առանց վիզաների ռեժիմ։ Կետ 23 «զգալի առաջընթաց վիզային երկխոսությունում, որը սկսվել է 2024 թվականին»։ Առանց ամսաթվի։ Առանց ժամկետի։ Առանց պարտավորության։ «Action Plan-ի և դրա benchmarks-ների արդյունավետ իրականացում»։ Դիվանագիտական լեզվով սա ձևակերպում է, որը նշանակում է՝ «ոչ հիմա» և «անհասկանալի է՝ երբ», բայց ներկայացված է այնպես, будто «առաջ ենք շարժվում»։
Արցախից փախստականներ։ 44 կետանոց հայտարարության մեջ չկա ոչ մի հիշատակում այն հարյուր քսան հազար մարդկանց մասին, որոնք երկու ու կես տարի առաջ կորցրել են իրենց տունը։ Վատ չկա ո'չ փոխհատուցումների, ո'չ վերադարձի, ո'չ մշակութային ժառանգության մասին, որը վերջին երկու շաբաթում ցուցադրաբար ոչնչացվում էր, և ո'չ էլ գերիների մասին։
Սա դիվանագիտական զգուշավորություն չէ։ Սա գիտակցված լռություն է։

Ներդրումներ։ 270 միլիոն եվրո Resilience and Growth Plan, որը «շարունակում է առաջ ընթանալ», այսինքն՝ շարունակվում է, ոչ թե մեկնարկում։ Ավելացնենք՝ «ակնկալվում է հասնել» 2.5 միլիարդի Global Gateway-ի շրջանակում՝ այսինքն նախկինում հայտարարված ծրագրերի ընդհանուր սպասում։ Այս գումարների մեծ մասն արդեն իսկ հայտարարված էր։ Որպես գագաթնաժողովի ձեռքբերում՝ դա հաշվարկվում է միայն մամուլի հաղորդագրությունում։ Իրական գումարի տեսանկյունից Հայաստանը գագաթնաժողովից ստացել է 0։ Գումարը մենք ենք ծախսել հյուրերի ընդունելության վրա։

Առևտուր։ Կետ 38․ «ԵՄ-ն ընդունում է ի գիտություն Հայաստանի ձգտումը՝ առաջ շարժվել համապատասխանության գնահատման ընթացակարգերի ներդաշնակեցման ուղղությամբ»։ Թարգմանաբար՝ շարունակում ենք խոսակցությունը։ «DCFTA» բառը հայտարարությունում չկա։ Խոսք չկա ոչ թե Թուրքիայի մակարդակի առևտրային հարաբերությունների մասին, այլ ընդհանրապես եվրոպական շուկաներ մուտքի բարելավման մասին։

Ռուսաստան։ Սա ամենաէականն է, և պետք է ուշադիր կարդալ։ 8-րդ կետը ձևակերպված է այնպես, որ «Ռուսաստանի ագրեսիան Ուկրաինայի դեմ» ձևակերպումը պաշտոնապես հաստատում է միայն ԵՄ-ն, իսկ Հայաստանը միանում է ավելի ընդհանուր ձևակերպման՝ «ՄԱԿ-ի կանոնադրության հիման վրա համապարփակ և արդար խաղաղության» աջակցությանը։ Սա պրոֆեսիոնալ մոտեցում է։

Սակայն հետո գալիս է 35-րդ կետը, որտեղ «մենք»-ն արդեն ընդհանուր է, այսինքն ներառում է նաև Հայաստանը․ համատեղ պարտավորություն «կանխել և կասեցնել ԵՄ պատժամիջոցների շրջանցումը», ներառյալ «ապրանքների առևտրի և վերաարտահանման վերահսկումը»։

Այսինքն՝ Հայաստանը պաշտոնապես իր վրա դեր է վերցնում պատժամիջոցների ռեժիմում այն երկրի դեմ, որտեղ ապրում և աշխատում են հարյուր հազարավոր մեր քաղաքացիներ։ Այդ քաղաքացիների հետ գինը ոչ ոք չի քննարկել։

Անվտանգություն։ 30 միլիոն եվրո ոչ մահաբեր օգնություն՝ երկու փուլով։ Նոր գործընկերային առաքելություն։ Համագործակցություն Frontex-ի, Europol-ի, Eurojust-ի հետ։

ԵՄ անվտանգության և պաշտպանության քոլեջ։ Սա օգտակար է։ Սա վատ չէ։ Բայց սա շատ հեռու է նրանից, ինչ պահանջում էր իրավիճակը։ Սահմանին մոնիթորինգային առաքելության ընդլայնված մանդատ չկա։ Ռազմագերիների և անհետ կորածների հարցերով իրավական աշխատանք չկա։ Կիբերանվտանգության լուրջ բաղադրիչ՝ կոնկրետ պարտավորություններով, չկա։

Ստացվեց` մեզ համար վեց առանցքային կետ, որոնցից որևէ մեկն իրականացված չէ, մեկը քողարկված է նախկինում խոստացված գումարներով։

Իշխանությունը սա կկոչի պատմական առաջընթաց։ Սա առաջընթաց չէ։ Սա փոխանակման մետաղադրամ է, որտեղ Բրյուսելը ստացավ հաշվետվություն կատարած աշխատանքի մասին, վարչապետը՝ արարողություն, իսկ Հայաստանը՝ պարտավորություն վերահսկել պատժամիջոցների շրջանցումը և խոստում՝ մտածել վիզաների, առևտրի ու անվտանգության մասին։

Մայիսի 6 սովորական օր է։ Առանց վիզա ռեժիմ չկա։ Փախստականների մասին հիշատակություն չկա. Եվրոպայի համար դա մոռացված թեմա է։ Առևտուրն ու ներդրումները՝ առանց փոփոխության։ Սահմանը նույնն է։
Յոթանասուներկու ժամ եվրոպական դրոշները Երևանում ավարտվեցին։

Ահա, այսպես է երևում քաղաքականությունը, երբ երկիրը չունի ռազմավարություն, այլ ունի միայն հանդիպումներ՝ վարչապետին ընտրությոուններից առաջ աջակցելու համար։
Այն եզակի հնարավորությունը, երբ Եվրոպայի առաջնորդները գտնվեցին հայկական հողի վրա, ավարտվեց ոչնչով՝ բացի հերթապահ ժպիտներից։

«Միասնության թևեր» կուսակցության վարչապետի թեկնածու Արման Թաթոյան