վերջին լուրեր
Մի ստորագրությամբ կորցրինք մեր հողը, մեր Արցախը… և տղայիս՝ իմ կյանքը. զոհված զինծառայողի մայր
Զոհված զինծառայող Ժիրայր Մարգարյանի մայրը՝ Նաիրա Մարգարյանը, գրել է.
«Նոյեմբերի 8-ի ուշ երեկոյան Երևանից էի վերադառնում։ Ինչպես միշտ՝ հույսով լի ճանապարհ էի անցնում․ գուցե մի լուր գտնեմ տղայիցս, գուցե որևէ վիրավոր զինվոր, կամավոր, բժիշկ մի բան ասի՝ «տեսել եմ»։
Հիվանդանոցից հիվանդանոց էի գնում՝ սրտիս մեջ լույս պահած։ Նույնիսկ ՊՆ էի հասել՝ գուցե այնտեղ ինչ-որ անուն գտնեմ… գուցե։
Գյումրի վերադարձա շատ ուշ։ Գլուխս ծանր էր, սիրտս՝ տատանվող։ Մի քանի դեղ խմեցի, որ գոնե կարողանամ աչք փակել։ Բայց ներսս այրվում էր՝ ցավից, անհանգստությունից, անորոշությունից։ Մտքերով նորից Արցախում էի՝ որդուս կողքին, ով չէր լքել իր դիրքը։
Առավոտ շուտ արթնացա։ Հեռախոսում տասնյակ բաց թողնված զանգեր։ Զանգեցի առաջինին։
– Լուր ունեմ ասելու՝ և՛ լավ, և՛ վատ։ Որից սկսեմ՞։
– Վատը շատ է իմ կյանքում, – ասացի, – սկսիր լավից։
– Պատերազմը կանգնել է… վերջ։
Մի պահ սիրտս կանգ առավ, հետո սկսեց արագ բաբախել։ Աչքերս լցվեցին ուրախությամբ․ վայ, ինչ լավ է, կգտնեմ տղուս, կենդանի է լինելու…
Բայց հետո հարցրի՝
– Իսկ վատը՞…
– Հողերը հանձնել են, – լսեցի ձայնը, – Քաշաթաղը, Շուշին… Տուն գնալ չենք կարող, տուն չունենք էլ։
Այդ պահին աշխարհը փլվեց ինձ վրա։ Մի ստորագրությամբ կորցրեցինք մեր հողը, մեր տունը, մեր մանկությունը, մեր Արցախը… և տղայիս՝ իմ կյանքը։
Նայում էի պատուհանից դուրս՝ նոյեմբերյան մառախուղը ծածկել էր Գյումրին, ու թվում էր, թե հենց երկինքն է լաց լինում։ Տունը լուռ էր, բայց ներսումս աղմուկ էր՝ մի աղմուկ, որ միայն մայրական սիրտն է լսում։ Ամեն հիշողություն վերադառնում էր՝ որդուս քայլերը բակում, նրա ձայնը, ծիծաղը, խոսքը՝
«Մամ, Արցախը մերն է լինելու միշտ…»
Այդ օրը կյանքը կանգ առավ։ Աշխարհը բաժանվեց երկու մասի՝ մինչև նոյեմբերի 9-ը և հետո։
Դրանից հետո ոչ մի օր չեմ նշում, միայն հիշում եմ։ Հիշում եմ որդուս՝ հողի պես ամուր, լեռան պես հպարտ։
Եվ ամեն անգամ, երբ լսում եմ այդ բառը՝ Արցախ, սիրտս ցավից սեղմվում է, բայց նույն պահին ներսումս մի փոքրիկ հպարտություն է ծնվում․
իմ որդին պաշտպանում էր այդ հողը։
Այն հողը, որտեղ այսօր էլ նրա ոգին է կանգնած։
Այն հողը, որի համար իմ հոգին երբեք չի հանձնվելու։
«Նոյեմբերի 8-ի ուշ երեկոյան Երևանից էի վերադառնում։ Ինչպես միշտ՝ հույսով լի ճանապարհ էի անցնում․ գուցե մի լուր գտնեմ տղայիցս, գուցե որևէ վիրավոր զինվոր, կամավոր, բժիշկ մի բան ասի՝ «տեսել եմ»։
Հիվանդանոցից հիվանդանոց էի գնում՝ սրտիս մեջ լույս պահած։ Նույնիսկ ՊՆ էի հասել՝ գուցե այնտեղ ինչ-որ անուն գտնեմ… գուցե։
Գյումրի վերադարձա շատ ուշ։ Գլուխս ծանր էր, սիրտս՝ տատանվող։ Մի քանի դեղ խմեցի, որ գոնե կարողանամ աչք փակել։ Բայց ներսս այրվում էր՝ ցավից, անհանգստությունից, անորոշությունից։ Մտքերով նորից Արցախում էի՝ որդուս կողքին, ով չէր լքել իր դիրքը։
Առավոտ շուտ արթնացա։ Հեռախոսում տասնյակ բաց թողնված զանգեր։ Զանգեցի առաջինին։
– Լուր ունեմ ասելու՝ և՛ լավ, և՛ վատ։ Որից սկսեմ՞։
– Վատը շատ է իմ կյանքում, – ասացի, – սկսիր լավից։
– Պատերազմը կանգնել է… վերջ։
Մի պահ սիրտս կանգ առավ, հետո սկսեց արագ բաբախել։ Աչքերս լցվեցին ուրախությամբ․ վայ, ինչ լավ է, կգտնեմ տղուս, կենդանի է լինելու…
Բայց հետո հարցրի՝
– Իսկ վատը՞…
– Հողերը հանձնել են, – լսեցի ձայնը, – Քաշաթաղը, Շուշին… Տուն գնալ չենք կարող, տուն չունենք էլ։
Այդ պահին աշխարհը փլվեց ինձ վրա։ Մի ստորագրությամբ կորցրեցինք մեր հողը, մեր տունը, մեր մանկությունը, մեր Արցախը… և տղայիս՝ իմ կյանքը։
Նայում էի պատուհանից դուրս՝ նոյեմբերյան մառախուղը ծածկել էր Գյումրին, ու թվում էր, թե հենց երկինքն է լաց լինում։ Տունը լուռ էր, բայց ներսումս աղմուկ էր՝ մի աղմուկ, որ միայն մայրական սիրտն է լսում։ Ամեն հիշողություն վերադառնում էր՝ որդուս քայլերը բակում, նրա ձայնը, ծիծաղը, խոսքը՝
«Մամ, Արցախը մերն է լինելու միշտ…»
Այդ օրը կյանքը կանգ առավ։ Աշխարհը բաժանվեց երկու մասի՝ մինչև նոյեմբերի 9-ը և հետո։
Դրանից հետո ոչ մի օր չեմ նշում, միայն հիշում եմ։ Հիշում եմ որդուս՝ հողի պես ամուր, լեռան պես հպարտ։
Եվ ամեն անգամ, երբ լսում եմ այդ բառը՝ Արցախ, սիրտս ցավից սեղմվում է, բայց նույն պահին ներսումս մի փոքրիկ հպարտություն է ծնվում․
իմ որդին պաշտպանում էր այդ հողը։
Այն հողը, որտեղ այսօր էլ նրա ոգին է կանգնած։
Այն հողը, որի համար իմ հոգին երբեք չի հանձնվելու։
Ամենից շատ դիտված
20:29 ՀՀ ԶՈՒ ԳՇ պետի հրամանով՝ դիրքապահ զինվորը իրեն ամրակցված մարտական զենքը պետք է կրի առանց փամփուշտատուփի
16:31 Լևոնի կինը փորձում էր երեխային բացատրել, որ հնարավոր է՝ Սպայդեր մենն է եկել․ երեխաները շփոթված էին
18:03 Նիկոլ Փաշինյանի որդին հաշվառվել է պրեմիում դասի շենքում
12:43 Արմավիրի մարզում մի գյուղ կա, որի նախկին անունն էր Քյոլանլու, իրա ներկա անունն է՝ Գրիբոյեդով
20:45 44-օրյայի մասնակից, 1-ին կարգի հաշմանդամ սպայի մորը տուգանել են անվճար երթևեկության քարտով տրանսպորտում իբրև չվճարելու համար
23:20 Պն նախարարն էլ, ԳՇ պետն էլ պետք է հրաժարական տան. հարցում
21:14 Երևանի կենտրոնում կառուցվող էլիտար շենքում աշխատակիցը 7-րդ հարկից ընկել է վերելակի հորանը. նրան փրկել չի հաջողվել
11:22 Փաշինյանին թվում է, որ իր հերսոտած ելույթներով ինքն իրեն մաքրելու է պատմության առաջ
18:35 Այսօր պայմանագրային զինծառայողի են գտել կախված վիճակում․ ArmLur
08:49 Սյունիքում անօդաչու թռչող սարքեր են նկատել․ «Հրապարակ»
Ձեզ գուցե հետաքրքրի
Կապ
սոց․ ցանցեր
Կայքում հրապարակված նյութերը պարտադիր չէ, որ արտահայտեն oragir.news-ի խմբագրության տեսակետը: