Սիրտս կզգա՝ Գարիկս ողջ է. մինչև վերջին շունչս էլ սպասելու եմ. անհետ կորածի մայր

Շատ ընտանիքների նման բասենցի Մարտիկյանների ընտանիքում էլ է պատերազմը փոխել երազանքներն ու կյանքը։

Oragir.News-ն այցելել է Մարտիկյաններին, ովքեր պատերազմից 5 տարի անց իրենց որդուց` Գարիկ Մարտիկյանից լուր չունեն, բայց չմարող հույս ունեն, որ նա ողջ է։

Գարիկի մասին պատմելիս մայրը՝ Բուրաստան Մարտիկյանը, հուզվում է։ Նա ասում է, որ հիմա կարոտը նկարներից է առնում, որոնք աչքի լույսի նման է պահում։

«Գարիկս պիտի գա. մինչև վերջին շունչս էլ սպասելու եմ։ Գարիկիս անուն-ազգանունը զոհվածների ցուցակում չի եղել։ Մենք տեսանյութ էինք տեսել, որը Կարմիր խաչին ուղարկեցինք, բայց ընդեղ էլ ո՛չ հերքեցին, ո'չ էլ հաստատեցին, որ գերեվարվել է։ Իմ մայրական սիրտս կզգա, որ Գարիկս ողջ է»,- նշում է տիկին Բուրաստանը։

Գարիկ Մարտիկյանը պայմանագրային զինծառայող էր, Արցախյան 44-օրյա պատերազմի առաջին օրվանից կռվել է Ջրականում։

Մայրը` տիկին Բուրաստանն ասում է, որ պատերազմի օրերին խոսել են որդու հետ, շատ հանգիստ է եղել, անգամ չեն մտածել, որ իրենց որդին կռվում է ամենաթեժ հատվածում։ «Վերջին անգամ հոկտեմբերի 22-ին եմ խոսել հետը։ Էդ օրը խոսել էր նաև իր սիրած աղջկա հետ ու դրանից հետո լուր չունենք։ Շատ կսիրեր զինվորականի գործը, ինքը իրա գործի նվիրյալն էր»,- հուզմունքով շարունակում է նա։

Ռազմաճակատից եկող լուրերը հակասական էին, ինչը ընտանիքին հույս է ներշնչել, որ որդին հնարավոր է, որ գերեվարվել է։

Բուրաստան Մարտիկյանը նշում է, որ պատերազմից 5 տարի անց` շատ են հարցերը, բայց մինչև օրս նրանց հարցերին որևէ ողջամիտ պատասխան չի տրվել։

Գարիկ Վարդանի Մարտիկյանը ծնվել է 1993 թվականի մարտի 11-ին՝ Շիրակի մարզի Բասեն գյուղում։

Մանրամասները՝ տեսանյութում․