Արժանի՞ է արդյոք մի պետություն կարեկցանքի, երբ իր սեփական 150 000 քաղաքացու մատնում է սովի

Վահագն Մխոյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․

«Եկեք մի քիչ ձեզ պատմեմ Նիկոլի Հայաստանի «ինքնիշխանության» ու աշխարհում վայելող «հարգանքի» մասին։

Լոռվա և Տավուշի այս ջրհեղեղը սարսափելի մեծ մասշտաբներ ունեցավ ու դեռևս առկա է էլ ավելի մեծ աղետի սպառնալիք․ քանի որ վթարային են Ձորագետի ջրամբարի ամբարտակն ու Թեղուտի պոչամբարը։ Առաջինի վթարը մի նոր ջրհեղեղ է առաջացնելու, իսկ երկրորդը՝ նաև բնապահպանական սարսափելի աղետ։
Առհասարակ, երբ որևէ երկրում բնական կամ տեխնոլոգիական որևէ աղետ է լինում կամ այդպիսի աղետի լուրջ սպառնալիք է առաջանում, բազմաթիվ երկրներ, առաջին հերթին գործընկերներն ու հարևանները իրենց օգնությունն են առաջարկում և այդ օգնությունն օպերատիվ կերպով տրամադրում․ հաճախ հաշված ժամերի ընթացքում։

Մինչդեռ Հայաստանին պատուհասած այս աղետը (տվյալ դեպքում նկատի ունեմ ջրհեղեղը, ոչ թե Նիկոլը) կարելի է ասել անտեսվեց։ Միայն Ռուսաստանը բառացիորեն կեսբերան, Զախարովայի բերանով ասեց, թե․ «դե լաաավ, լավ, պետք լինի կօգնենք, համ էլ մի երկու բան տվել ենք»։ Եվս մի քանի պետություն ասեցին, որ իրենք հերթապահ ցնցվել են։ Կարողա դաժե աղոթում են․ մտքում։ Ու վերջ։

Այ սա է նիկոլյան Հայաստանի վարկն ու տեղն աշխարհում, երբ աղետի մեջ ընկնելուց նույնիսկ տարրական էմպատիա, կարեկցանք, ցավակցության զգացում չենք առաջացնում․ այլ բառերով ասած՝ մեզ մարդ չեն համարում։

Ես «քաղաքակիրթ աշխարհ» հասկացության հանդեպ միշտ սկեպտիկ եմ եղել։ Բայց ամեն դեպքում, մինչև Եվրոպային, ԱՄՆ-ին․ տո թեկուզ Ռուսաստանին երեսպաշտության ու հակահումանիզմի մեջ մեղադրելը, ինքներս մեզ հարցնենք․ իսկ արժանի՞ է արդյոք մի պետություն կարեկցանքի, աջակցության և գոնե նվազագույն հարգանքի, երբ իր սեփական 150000 քաղաքացու մատնում է սովի, ունեզրկման, ապա նաև իրավազրկման։ Ու դա դեռ քիչ է, այդ 150000-ին մի հատ էլ դարձնում է ատելության ու հալածանքների թիրախ։
Եվրոպացիները, ամերիկացիները, ռուսները - մնացած բոլորը․ կարող են երեսպաշտորեն լռել այդ ամենի մասին, չտեսնելու տալ, կարող են կեղծավոր ժպտալ, եթե պետք է, բայց արհամարհանքից ու զզվանքից բացի որևէ այլ մարդկային զգացում մեր հանդեպ չեն ունենա։