Ֆիզուլիից Բեռլին ուղիղ չվերթ կա․ թշնամին մեր հողերում պատմություն է ստեղծում, իսկ մենք վախենում ենք մեր պատմությունից

Իլհամ Ալիևը Ղրղզստանի նախագահ ժափարովին բերել էր օկուպացված Արցախի Հանրապետության տարածք՝ ցույց տալու նորից կառուցած մզկիթները, ասֆալտապատ ճանապարհները, «մի կտոր հաց կտրելու հյուրընկալ Աղդամում», իսկ վերջում հյուրին նվիրել է «ղարաբաղյան վարգաձի»։

Ժափարովին Բիշքեկ ճանապարհելուց հետո էլ Ֆիզուլի քաղաքում կառուցած օդանավակայանից Իլհամ Ալիևը թռել է․․․ Բեռլին, որ հանդիպի Օլաֆ Շոլցին։

Ահա՛ այդպես, Ֆիզուլիից Բեռլին արդեն ուղիղ չվերթ կա։ Եվ դա ամենահնարավոր բոլոր եղանակներով տարածվում է Ալիևի օգնական Հաջիևի «քավորությամբ»։

Ի՞նչ է սա, ադրբեջանական պետության շարունակական հաղթանա՞կ, Անդրկովկասում նոր «գլխավոր» պետության կարողությունների ցուցադրու՞մ, «պատմական» Հայաստանի հողերի յուրացու՞մ, թե՞ բոլորը միասին։ Եվ, չէ՞ որ, այս ամենը ցուցադրվում է ի տես առաջին հերթին մեզ՝ հայերիս։

Օկուպացնելուց ընդամենը 2-3 տարի անց Ֆիզուլի «քաղաքում» (չակերտված է, որովհետև բնակչություն՝ որպես այդպիսին, այդտեղ դեռևս չկա – հեղ․) միջազգային չվերթներ ընդունող և ուղարկող օդանավակայան կա։ Իսկ մեր տիրապետության օրոք ինչ կար այնտեղ։ Եվ ոչ միայն այնտեղ։

Հիմա Հայաստանի Հանրապետության տարածքներն են օտարվում, շուտով այնտեղ էլ կկառուցվեն մզկիթներ, որոնք կհռչակվեն «պատմական» կրոնական ժառանգության վերականգնում։

Մեր հակառակորդը հպարտանում է իր չեղած «պատմականությամբ», իսկ Հայաստանի չկայացած լրագրող ղեկավարը ոգին ի բռին հերքում է պատմական Հայաստանի գոյությունը, կամ համարում վնասակար, «ուրիշի ունեցվածք», որի վրա աչք դնելը հղի է կործանմամբ։

Այո, վաչկատուն թուրք-թաթար-ադրբեջանցիները մեզանից շատ ավելի լավ գիտեն պատմականի անգին լինելը, իսկ մենք ափալ-թափալ, փնթի ու կեղտոտ ձևով «սահմանազատվում» ենք, կարծես մեկը գալու է ճակատներիցս համբուրի ու ասի՝ կեցցե՛ք, ազնիվը դուք եք։

Տիգրան Աթանեսյան