Հայաստանը՝ կործանարար կորուստների շեմին

Այսպիսով, Ադրբեջանը նոր տարածքային պահանջներ ներկայացրեց Հայաստանին։ Արցախի հանձնումը, ինչպես և սպասվում էր, անօգուտ ստացվեց, և հիմա Փաշինյանի կողմնակիցների աղանդը մտածում է, թե որտեղ սպասել թշնամու ներխուժմանը՝ Տավուշո՞ւմ, Սյունի՞քում, Գեղարքունիքո՞ւմ, թե՞ Արարատում։

Մասնավորապես, Ադրբեջանի փոխվարչապետ Շահին Մուստաֆաևի գրասենյակը վերջերս հայտարարեց, որ Տավուշի 4 գյուղերը պետք է անհապաղ վերադարձվեն (Բագանիս-Այրում, Աշագի Ասկիպարա (Ներքին Ոսկեպար), Խեյրիմլի և Գըզըլգաջիլի), ևս 4-ը «ազատվեն սահմանների սահմանազատման գործընթացի շրջանակներում» (Յուխարի Ասկիպարա (Վերին Ոսկեպար), Քարքի (Տիգրանաշեն) և չբնակեցված Սոֆուլու և Բարխուդարլի):

Մենք կրկին հայտնվել ենք մի իրավիճակում, երբ ներխուժում կարող է լինել ցանկացած օր կամ ցանկացած րոպե, ցանկացած սադրանքի պատրվակով կամ ընդհանրապես առանց դրա։ Եվ մենք գտնվում ենք մի իրավիճակում, երբ թշնամին կարող է մտնել Հայաստանի ցանկացած սահմանամերձ շրջանով։
Հետևանքները խոստանում են կործանարար լինել։ Բանակը վարժեցված չէ, բարոյալքված է և հանգստացված ֆրանսիական ռադարների և հնդկական թնդանոթների մասին հեքիաթներով: Կամավորական ստորաբաժանումները վատ են հագեցված և զինված: Տավուշի՝ միայն վերը նշված գյուղերի կորուստը նշանակում է Երևան-Թբիլիսի մայրուղու (քանի որ Իրան տանող ճանապարհի նկատմամբ վերահսկողությունն արդեն կորել է) և Հայաստանին գազ մատակարարող խողովակաշարի նկատմամբ վերահսկողության կորուստ։

Հակառակորդն անպայման հարձակվելու է, եթե միայն Նիկոլ Փաշինյանը նորից չորոշի Բաքվից ագրեսիայից որոշ ժամկետով «փրկագնվել»՝ հայկական հողերն ինքնակամ հանձնելու եղանակով։ Բայց այս հերթական զիջումներն ապարդյուն են․ քանի դեռ Հայաստանը շարունակում է համաձայնել կորցնելու իր հողերը՝ խաղաղ պայմանագիր կամ սահմանազատում չի լինի։

Եվ այս ամենը ԵՄ-ին Հայաստանի անդամակցության սին երազանքների և մեծ «ձեռքբերման»՝ ՀԱՊԿ-ին անդամակցության սառեցման, և, իհարկե, ռուս սահմանապահներին ուղղված մեղադրանքների ֆոնին․․․
Հայաստանը համառորեն դասեր չի քաղում ո՛չ հեռավոր, և ո՛չ մոտ անցյալից։

Տիգրան Աթանեսյան