Ադրբեջանցիները քանդում ու պղծում են հայկական Արցախի մասին վկայող ամեն ինչ

Ադրբեջանական օկուպացիոն իշխանությունների հրահանգով քանդվում են Ստեփանակերտում գտնվող մի շարք շենքեր։

Հաստատաբար, այս քանդարարությունը միայն Ստեփանակերտում չէ տեղի ունենում, սակայն տեղեկատվությունը վերջին օրերին գալիս է հենց Արցախի մայրաքաղաքից։

Հողին է հավասարեցվել Վերածննդի հրապարակում գտնվող՝ Արցախի ազատամարտիկների միության շենքը, արդեն ավարտին է մոտենում Ազգային ժողովի հիմնահատակ քանդումը։

Դրան զուգահեռ՝ ադրբեջանական վայրագությունները չեն տարածվում դեռևս խորհրդային ժամանակաշրջանում կառուցված վարչական, օրինակ՝ Մարզկոմի շենքի վրա, որը հետագայում դարձավ Արցախի նախագահի նստավայր։ Արտաքնապես չի տուժել նաև Մարզգործկոմի շենքը, որն անկախացման տարիներին կառավարության նստավայրն էր։

Քանդվում կամ պղծվում է այն ամենը, ինչ վկայում է Արցախի ինքնուրույնության, կամ քրիստոնեական հավատի մասին։

Բազմաթիվ դրվագներ են հայտնվել համացանցում, թե ինչպես են ադրբեջանցիներն Արցախի եկեղեցիները պղծում։ Անարգանքի հազարումի ձևեր են կիրառվում՝ սկսած գմբեթների խաչերի հանումից, շարունակած եկեղեցու շենքի ուղղակի քանդմամբ, ավարտած սրբապատկերներ ոչնչացնելով։

Ինչու՞ է Ալիևը հրահանգավորել ոչնչացնել Արցախի հայկականությունը, եթե Ստեփանակերտում, օրինակ, մի քանի հայ է կերակրելով պահում։ Ինչու՞ է նա իր հարցազրույցներում չքմեղանում, թե իր զինուժը չի վնասում քաղաքացիական մարդկանց․ «այդ հայերն են իրենց նախաձեռնությամբ լքում են Ղարաբաղը», ասում է Իլհամը։

Ինչպե՞ս հայը մնա օկուպացված Արցախում, եթե ամեն քայլափոխի ենթակա է կալանքի ու բանտում ոչնչացվելու վտանգ։ Ցանկացած պատրվակով։ Պատրվակ էլ եթե չլինի՝ հենց իր ազգության համար։
Սա հռետորական դարձած հարց է։ Սա այն հարցն է, որ 5 տարի առաջ աներևակայելի էր, թե կառաջանար։ Բայց այս հարցն առաջացել է ու ձեռք բերել հռետորականի բնույթ՝ որպեսզի երբևէ պատասխան չստանա։
Արցախը վերացվում է երկաթե բռունցքի տակ, իսկ Հայաստանի իշխանությունները լուռ են, որովհետև դա ձեռնտու՞ է իրենց։

Տիգրան Աթանեսյան