Սա աստիճանական հրաժարում է պահանջատիրությունից, Արցախի հիմնախնդրից, սփյուռքից ու այն ամենից, ինչը չի մտնում 29.800 քկմ-ի մեջ

ԿԳՄՍ նախարարությունն առաջարկում է «Հայոց պատմություն» առարկայի անվանումը փոխել «Հայաստանի պատմություն» անվամբ։ Նախարարության առաջարկը պատմաբանների և ուսուցիչների կողմից հասցրել է հավանության չարժանանալ։

Թեմայի վերաբերյալ Oragir.News-ը զրուցել է պատմության ուսուցիչ Աբրահամ Ավագյանի հետ։

Ուսուցչի խոսքով` որևէ իմաստ չկա այս եզրույթի փոփոխության մեջ, քանի որ սա ո՛չ գիտական պահանջ է, ո՛չ հասարակական։

«Իրականում Հայաստանի պատմությունը և հայ ժողովրդի պատմությունը արտացոլված են մեկ եզրույթում, որը հենց «Հայոց պատմություն»-ն է։ Հայոց, այսինքն` Հայքի, սեռական հոլով, գրաբարյան ձև։ Այստեղ Հայքը ներառում է ոչ թե կոնկրետ պետություն, այլ բոլոր այն տարածքները, որտեղ հայը պետություն է ունեցել։ Հայոց ձևը նաև նույն գրաբարում նշանակել է հայերի, այսինքն՝ հայ (եզակի)+ք (հոգնակերտ)=Հայք։ Հետևաբար` Հայոց բառը որպես եզրույթ կիրառելով` գործ ունենք թե՛ հայ ժողովրդի, թե՛ Հայաստանի հետ։ Սա վերաբերվում է թե՛ լեզվին, թե՛ պատմությանը։ Որևէ իմաստ չենք տեսնում այս եզրույթի փոփոխության մեջ, քանի որ սա ո՛չ գիտական պահանջ է, ո՛չ հասարակական։ Ի՞նչ է ներառելու առարկան այդ դեպքում. միայն «կադաստրի վկայական ունեցող» հողերի ու նրանց տերերի պատմությո՞ւնը»,-ասում է Կառնուտի միջնակարգ դպրոցի պատմության ուսուցիչը։

Ավագյանի կարծիքով՝ սա աստիճանաբար հրաժարում է պահանջատիրությունից, Արցախի հիմնախնդրից, սփյուռքից ու այն ամենից, ինչը չի մտնում 29.800-ի մեջ։

Երիտասարդ ուսուցիչն էլ շատ հարցեր ունի, ասում է. «Իսկ գուցե Հայաստանում գտնվող հնդիկների ու ռուսների պատմությո՞ւնն անցնենք։ Հայաստանը մոնոէթնիկ երկիր է(ր)։Գոնե, մինչև 2020ը։ Ամեն դեպքում` «Հայոց պատմություն» նշանակում է և՛ Հայաստանի պատմություն, և՛ հայերի։ Բառն իր մեջ երկու իմաստն էլ ունի։ Փոխակերպել «Հայաստանի» եզրույթի արդյո՞ք չի նշանակում հրաժարվել Հայաստանից դուրս ընկած հայերից, պետականություններից, տարածքներից ու արժեքներից»,-եզրափակեց պատմության ուսուցիչ Աբրահամ Ավագյանը։