Ինձ համար միևնույն է, թե Արցախից բացի որտեղ կապրեմ․ բռնի տեղահանված

«Արցախից բացի՝ ինձ համար արդեն միևնույն է, թե որտեղ կապրեմ․․․ Ուղեղս բթացել է, այլևս ամեն ինչ միևնույն է ինձ համար»,- Oragir.News-ի հետ զրույցում ասում է Ստեփանակերտից բռնի տեղահանված, 2 երեխաների մայր, մասնագիտությամբ ուսուցչուհի Գայանեն, ով 2020 թվականին է զգացել կորստի դառնությունը։

Աղջիկներից ավագը՝ Եվան, 6 տարեկան էր, փոքրը՝ Յանան՝ 4, երբ կորցրեց ամուսնուն։ Փորձեց ապրել՝ հանուն իր փոքրիկների։

«Երբ սեպտեմբերի 19-ին առաջին ռումբերը թափվեցին Ստեփանակերտի վրա, երեխաներցս մեկը դպրոցում էր, մյուսը՝ տանը․․․ Չգիտեի ինչ անել, որ մեկի կյանքը փրկել․․․ հետո եղավ հրադադար, իսկ հետո․․․ երկար ու ձիգ անհաղթահարելի ճանապարհ»,- պատմում է Գայանեն։ Արցախցի կինը Երևանում տուն է վարձել՝ 350.000 դրամով։ Ասում է՝ դեռևս կարողանում են մի կերպ ծերը ծերին հասցնել, ինչքան կտևի, չի կարող ասել։

Եվան ասում է, որ ամենից շատը իրենց Ստեփանակերտի տունն է կարոտել։ Այսօր էլ տեսել է Ստեփանակերտի իր դասարանի ընկերներին։ Այստեղի երեխաներն էլ լավն են, բայց իր ընկերներին շատ է կարոտում։ Յանան փակագծեր է բացում, ասում է, որ իրենք շուտով գնալու են Ռուսաստան։ Գայանեի խոսքով՝ դեռևս չեն որոշել, թե ինչպես կհանգուցալուծվի իրենց հետագա ճակատագիրը։

«Այսօր Յանաս արթնացավ անտրամադիր, պարզվեց՝ երազում մեր տունն էր տեսել։ Երեխաներս չեն հարմարվում նոր միջավայրին։ Արցախում շատ լավ էր սովորում, իսկ այստեղ նույնիսկ չի ուզում դասերին հաճախել»,- սրտնեղում է Գայանեն, ում խոսքով՝ դեռևս չի որոշել կմնա՞ Երևանում, թե՞ կարտագաղթի ևս մեկ անգամ։

Մի բան հստակ է որոշել Գայանեն․ «Ուր էլ գնան, երեխաները պիտի սովորեն հայկական դպրոցում»։