Ռուբեն Վարդանյանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը համարժեք է հայ քաղաքական իրականության 30-ամյա պատմությանը
Օրբելի վերլուծական հետազոտական կենտրոնի համահիմնադիր, քաղաքագետ Նարեկ Ադամյանը ֆեսբուքյան իր էջում գրել է․
Ռուբեն Վարդանյանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը համարժեք է հայ քաղաքական իրականության 30 ամյա պատմությանը՝ բնույթով քաոտիկ, բովանդակությամբ՝ նոսր, ցանկություններում գուցե անկեղծ, գործողություններում՝ անփույթ և հախուռն: Քաղաքականություն մուտք գործելով խիստ անբարենպաստ ու գիշատիչ պայմաններում, Վարդանյանը մոռացավ դրա առաջին կանոնը. յուրացնել այն միջավայրը, որտեղ նախատեսում էր իր գործունեությունը, չկարողացավ թափանցել Հայաստանի և Արցախի շուրջ ծավալվող իրադարձությունների խորքը, և իմ սուբյկետիվ գնահատմամբ՝ այդպես էլ մինչև վերջ չպատկերացրեց Ղարաբաղի հարցի բուն էությունն ու նարատիվը (նույնիսկ վերջին ողբերգական իրադարձություններից հետո նա շարունակում էր անկախություն պահանջել Արցախի համար):
Վարդանյանի գլխավոր թերությունը հետևյալն էր. մուտք գործելով քաղաքականություն, նա այնդպես էլ չդարձավ/չկարողացավ/ չուզեց (ինչպես կուզեք) դառնալ քաղաքական գործիչ, գտնվելով խիստ պոլիտիզացված միջավայրում, նա հրաժարվեց դատողական մտասևեռումից, համառորեն որդեգրելով սփյուռքահային հատուկ հուզական դրամատիզմը, որտեղ հերոսի պայքարը նախևառաջ ինքն իր, ապրած կյանքի, վարած կենսակերպի և դրա փոփոխության հետ է: Հանձն առնելով ոտքից գլուխ քաղաքական պռոբլեմ, նա շարունակեց երևույթներին նայել առասպելականության տեսանկյունից, ինչը իհարկե անհրաժշետ, բայց ոչ բավարար նախապայման է քաղաքականության համար: Շատ շատերի նման նա էլ Արցախը պատկերացնում էր սոսկ արժեքային / բոհեմական բնութագրով, շեշտադրում էր հնամենի քաղաքակրթության ֆենոմենը, մոռանալով, որ քաղաքակրթությունը իր մեջ կարող է խժռել մի ուրիշ քաղաքակրթություն, սնուցել տարբեր հանրություններով ու վերջնարդյունքում ունենալ լռիվ այլ պատկեր:
Այժմ Ռուբեն Վարդանյանին պաշտպանելու է այն սուբյեկտը, ում գործողությունները Ռուբեն Վարդանյանը որակել է որպես «դավաճանություն»: Այդ սուբյեկտը հանձ կառնի նրա պաշտպանությունը միջազգային տարբեր ատյաններում, որովոհետև օբյեկտը, որ ենթադրվում էր, որ դա պիտի աներ, հրաժարվել է նրանից, կամ ցայս պահը սակարկում է նրա անձնագիրը: Քաղաքականության մեջ չկան մշտական «դավաճաններ», քաղաքականությունը ստատիկ չէ, այն սիստեմատիկ գործողությունների սիմբիոզ է, որտեղ անձնազոհությունը պետք է գալիս մեկ անգամ և վերջնական: Պերմանենտ անձնազոհությունը արվեստի, մշակույթի կատեգորիա է, բայց ոչ քաղաքական:
Հուսադրող է, որ Հայաստանի պատմության ողբերգական այս փուլում գերակշռում են Վարդանյանի և նրա ընտանիքին քաջալերող խոսքերը: Համբերություն վերջիններիս, իսկ Ռուբենին շուտափույթ ազատում:
Ռուբեն Վարդանյանի շուրջ ստեղծված իրավիճակը համարժեք է հայ քաղաքական իրականության 30 ամյա պատմությանը՝ բնույթով քաոտիկ, բովանդակությամբ՝ նոսր, ցանկություններում գուցե անկեղծ, գործողություններում՝ անփույթ և հախուռն: Քաղաքականություն մուտք գործելով խիստ անբարենպաստ ու գիշատիչ պայմաններում, Վարդանյանը մոռացավ դրա առաջին կանոնը. յուրացնել այն միջավայրը, որտեղ նախատեսում էր իր գործունեությունը, չկարողացավ թափանցել Հայաստանի և Արցախի շուրջ ծավալվող իրադարձությունների խորքը, և իմ սուբյկետիվ գնահատմամբ՝ այդպես էլ մինչև վերջ չպատկերացրեց Ղարաբաղի հարցի բուն էությունն ու նարատիվը (նույնիսկ վերջին ողբերգական իրադարձություններից հետո նա շարունակում էր անկախություն պահանջել Արցախի համար):
Վարդանյանի գլխավոր թերությունը հետևյալն էր. մուտք գործելով քաղաքականություն, նա այնդպես էլ չդարձավ/չկարողացավ/ չուզեց (ինչպես կուզեք) դառնալ քաղաքական գործիչ, գտնվելով խիստ պոլիտիզացված միջավայրում, նա հրաժարվեց դատողական մտասևեռումից, համառորեն որդեգրելով սփյուռքահային հատուկ հուզական դրամատիզմը, որտեղ հերոսի պայքարը նախևառաջ ինքն իր, ապրած կյանքի, վարած կենսակերպի և դրա փոփոխության հետ է: Հանձն առնելով ոտքից գլուխ քաղաքական պռոբլեմ, նա շարունակեց երևույթներին նայել առասպելականության տեսանկյունից, ինչը իհարկե անհրաժշետ, բայց ոչ բավարար նախապայման է քաղաքականության համար: Շատ շատերի նման նա էլ Արցախը պատկերացնում էր սոսկ արժեքային / բոհեմական բնութագրով, շեշտադրում էր հնամենի քաղաքակրթության ֆենոմենը, մոռանալով, որ քաղաքակրթությունը իր մեջ կարող է խժռել մի ուրիշ քաղաքակրթություն, սնուցել տարբեր հանրություններով ու վերջնարդյունքում ունենալ լռիվ այլ պատկեր:
Այժմ Ռուբեն Վարդանյանին պաշտպանելու է այն սուբյեկտը, ում գործողությունները Ռուբեն Վարդանյանը որակել է որպես «դավաճանություն»: Այդ սուբյեկտը հանձ կառնի նրա պաշտպանությունը միջազգային տարբեր ատյաններում, որովոհետև օբյեկտը, որ ենթադրվում էր, որ դա պիտի աներ, հրաժարվել է նրանից, կամ ցայս պահը սակարկում է նրա անձնագիրը: Քաղաքականության մեջ չկան մշտական «դավաճաններ», քաղաքականությունը ստատիկ չէ, այն սիստեմատիկ գործողությունների սիմբիոզ է, որտեղ անձնազոհությունը պետք է գալիս մեկ անգամ և վերջնական: Պերմանենտ անձնազոհությունը արվեստի, մշակույթի կատեգորիա է, բայց ոչ քաղաքական:
Հուսադրող է, որ Հայաստանի պատմության ողբերգական այս փուլում գերակշռում են Վարդանյանի և նրա ընտանիքին քաջալերող խոսքերը: Համբերություն վերջիններիս, իսկ Ռուբենին շուտափույթ ազատում:
Ամենից շատ դիտված
15:55 Լևոն Քոչարյանի բնակարանի խուզարկության որոշումը բողոքարկվել է ՀՀ վերաքննիչ հակակոռուպցիոն դատարան
21:39 Հայրս 2 շաբաթ առաջ ստենտավորվել էր, պիտի սթրեսի չենթարկվեր, բայց այսօր ճնշման խնդիր է առաջացել․ Լևոն Քոչարյան
22:23 Փաշինյանը կռիվ է տալիս Քոչարյանի կերպարի հետ, քանի որ նա հաղթել է Ալիևին, իսկ օրվա իշխանությունը չոքած է Ալիևի առաջ
22:37 Փոքրիկ, բայց կարևոր հաղթանակ նիկոլականության համալսարանական դրսևորման դեմ. Մենուա Սողոմոնյան
23:59 Ռուսներին կարող եմ ասել միայն մեկ բան՝ «Բարի գալուստ Հայաստան». ՀՀ-ն որևէ կերպ չի խոչընդոտի նրանց, եթե անհրաժեշտ լինի՝ կօգնի
22:15 Պուտինը շնորհավորել է Մեհրիբան Ալիևային
23:51 Թուրքիայի և Ադրբեջանի պահանջով Հայաստանը չպետք է ունենա Սահմանադրություն, չպետք է թույլ տանք. Իշխան Սաղաթելյան
17:40 Պարոն Հարությունյանի ուսանողն եմ եղել․ քննություններին միշտ չի, որ շատ բարեհաճ ա եղել
14:28 Ինչու միամիտ Փաշինյանը գոհ կլինի, որ Կրեմլը ՀՀ-ին դուրս հրավիրի ՀԱՊԿ-ից
12:49 Ձերբակալվել է Ճամբարակի զորամասի գումարտակի շտաբի պետը
Ձեզ գուցե հետաքրքրի
Կապ
սոց․ ցանցեր
Կայքում հրապարակված նյութերը պարտադիր չէ, որ արտահայտեն oragir.news-ի խմբագրության տեսակետը: