Չկա քաղաքականությամբ զբաղվող մեկը, որ հասկանա՝ ու՞մ կարելի է հետույք մտնել, ում վրայից թռչել

Գյուղատնտես Հարություն Մնացականյանը իր ֆեյսբուքյան էջում գրել է.

«Մեր երկրում այս դժբախտությունների շարանը ընդամենը մեկ բանի պատճառով է, ուրիշ ոչինչ ու վատն այն է , որ ոչ ոք չի խոստովանում։ Այդ մեկ բանի անունն է «ԳԻՏԵԼԻՔ»։

Գիտելիքի պակասից է, որ Արցախի հարցով ընկել ենք փակուղի ու ոչ ոք լուծում չի կարողանում առաջարկել. Մեկը ստորագրահավաք է կազմակերպում , մյուսը` կոչեր անում , երկրի նախագահը դիմում ծայրահեղ միջոցի` նստացույց անում ու այսպես իներցիայով գնում ենք չգիտենք ուր , իսկ ինչի չգիտենք քանի որ կրկին չունենք գիտելիք։ Չկա քաղաքականությամբ զբաղվող որևէ մարմին , որ հստակ կկարդար ու կհասկանար , թե աշխարհաքաղաքական պրոցեսներն ուր են տանում , ու՞մ կարելի է հետույք մտնել, ում վրայից թռչել։ Ներկա և երկարաժամկետում Ռուսաստանի հետ սերտացնել( եթե իհարկե ուզի էլի) , թե՞ ԱՄՆ֊ի պոչը բռնել։ Չկա գիտելիք , Չկա իմացություն , գիտելիքի բացակայությունն է որ բերել է նրան , որ երկրորդ պլան չենք ունեցել , լավ, եթե ՀՀ֊ի համար գա մի ստահակ ղեկավար , ով փորձի Արցախին գցել , ի՞նչ անել, չէ՞ որ Արցախն ինքնորոշման համար է հայտ ներկայացրել , գնացել է անկախության, պիտի իրենք էլ առաջ տանեն, բայց չէէէէ...

30 տարի ծաղրեցինք գիտությանը և գիտությամբ զբաղվողներին` անվանելով դոձիկ , ինժեներ բալա։ Դե հիմա գիտությունն էլ մեզ գցում է քացու տակ։ Գիտությունը մեզ պատժում է դաժանորեն , պատժում է նրա համար , որ ԽՍՀՄ֊ից ահռելի ժառանգություն ստացանք ու չիմացանք իր արժեքն ու գինը։ Քրիստոս ասում էր դու անցի նեղ դռնով , լայնը տանում է կործանման , մենք ախր լայն դռնով էլ չանցանք , երկու դուռն էլ հանեցինք ծախեցինք։

Սա է մեր պատիժը ու պիտի պատժվենք այնքան մինչև կանգնենք ու խոստովանենք , որ ախպեր չունենք գիտելիք , չգիտենք , սովորել է պետք , հասկանալ է պետք , այ երբ հասկանանք գոնե քաղաքականությունը դեռահաս աղջնակի տեմպերամենտով չենք դիտարկի, թե սա դավաճանեց մեզ , նա դավաճանեց , նա չլսեց , կհասկանանք , որ քաղաքականությունը պրագմատիկ գիտություն է , հարկավոր է ընկալել ու շարժվել այլ ըմբռնումով , որ քաղաքականության մեջ սեր և ատելություն Չկա, կա ՇԱՀԵՐ։ Իսկ ոնց անես, որ քո շահերը համընկնեն դիմացինի հետ, կրկին անհրաժեշտ է գիտություն , որը մենք ամբողջությամբ վարի տվեցինք։
Գիտության պակասն է , որ իշխանությունն ինչ ուզի անում է ժողովրդի գլխին , ընդդիմությունը չգիտի ինչպես հեռացնի աթոռից , ինչ տեխնոլոգիա կիրառի , ամենակարևորը ում միջոցով և ձեռքերով անի դա։ Ու էսպես տգիտության խավարի մեջ խարխափելով գնում ենք , ավելի ճիշտ մեզ տանում են... Չգիտեմ ուր։

Ես մտածում էի երևի մեզ էլ է պետք սերնդափոխվել , որ զարգանալ երևի , ինչպես Մովսեսը հրեաներին 40 տարի պտտեց անապատով մինչև սերնդափոխություն եղավ և նոր սերնդին մտցրեց Իսրայել , բայց հետո տարակուսում եմ, ախր մենք գոնե մի Մովսես էլ չունենք , որ մեր ձեռքից բռնած տանի մեզ գոնե անապատ , շատ չէ մի 40 տարով»։