Անկեղծության զորության մասին

Ամենապահանջված, ամենակարևոր, միևնույն ժամանակ ամենաբացակայող բանը Հայաստանում անկեղծությունն է: Մեր բոլոր ձախողումների, բոլոր դժբախտությունների հիմքերի հիմքում հենց այս՝ առերևույթ անկարևոր թվացող պահանջն է ընկած: Դրանում դժվար չէ համոզվելը: Եվ այսպես:

Մենք իսկապե՞ս քրիստոնյա երկիր ենք, մենք իրապե՞ս ապրում ենք քրիստոնյաներին վայել կենցաղով: Մենք մեզ արևմտյան քաղաքակրթության բաղադրիչ, արևմտյան քաղաքակրթական ընտանիքի լիիրավ անդամ համարո՞ւմ ենք, թե՞ ոչ: Մենք գնահատում, սիրո՞ւմ ենք մեր անկախությունը: Մենք ուզո՞ւմ ենք ունենալ իրապես արժանապատիվ, իրապես սուվերեն, իր քաղաքացիներին հավատ ներշնչող երկիր: Մենք մեր կատարած ընտրությանը հավատո՞ւմ ենք, մեր իշխանությունների դրսևորած վարքագիծը մեզ հավատ ներշնչո՞ւմ է: Մենք կարո՞ղ ենք վստահաբար նրանց վերապահել երկրի ճակատագրի տնօրինումը: Մենք գիտե՞նք, պատկերացնո՞ւմ ենք, թե ինչպիսի երկիր ենք ուզում կառուցել, մեր առաջնորդները համապատասխանո՞ւմ են այդ երազանքի կյանքի կոչման պահանջներին: Մենք կարգապա՞հ ժողովուրդ ենք, մեր օրինապահությունը մեզ բավարարո՞ւմ է:

Սրանք հարցեր են, որոնց պարտավոր ենք անկեղծորեն պատասխանել՝ հետագա սայթաքումներից, հետագա խոտորումներից ձերբազատվելու համար: Եթե ցանկանում ենք ոչ թե խամաճիկ, բուտաֆորիկ, կառավարման վահանակը ուրիշներին «վստահած», այլ՝ արժանապատիվ, աշխարհում սեփական տեղը, դերը, կշիռն ու առաքելությունն ունեցող երկիր ունենալ: Իմ խորին համոզմամբ, այդ անկեղծությունը կնպաստի, որ այլևս ազգի անունից՝ նրանից գողունի նվաստացուցիչ փաստաթղթեր երբևէ չստորագրվեն: Անկեղծության այդ մակարդակը երկրի ղեկավարներին կազատի երկդիմի վարք դրսևորելու, յուրայիններից իրողությունը թաքցնելու պարտադրանքից, նրանց կլիազորի դրսում՝ այլոց հետ շփումներում դրսևորել արժանապատիվ վարք և հարկ եղած դեպքում յուրայիններին առանց դույզն-ինչ վարանմունքի ներկայացնել իրողությունը՝ որքան էլ դառը այն լինի…

Թե չէ տպավորությունն այնպիսին է, ասես գերտերությունների ղեկավարները հանդիպումների ավարտին մեր ղեկավարների ականջին՝ «Հասկացար չէ, էսպես կանես, բալես…» ասելիս լինեն: Մեր ազգային արժանապատվությունը ոտնահարվում է, մենք մեզ նվաստացած ու ոչնչացված ենք զգում, երբ ասենք ՀՀ վարչապետի կողմից աշխարհի մեծերի, հատկապես Պուտինի հանդեպ դրսևորվող «մեղրածոր», իսկ եթե ավելի անկեղծ, շիրոտ-ակնածալի վերաբերմունքի ականատեսն ենք դառնում …Անկեղծ լինելու դեպքում պիտի արձանագրենք, որ դա հենց իրեն՝ Նիկոլ Փաշինյանին, իր «գահակալության» երկարաձգման համար է անհրաժեշտ, ինչը շփոթվում է հայ հանրության կողմից դրսևորվող վերաբերմունքի հետ: Շփոթվում է, քանի որ ժողովրդի ընտրյալը նույնացվում է նույն այդ ժողովրդի հետ: Հայաստանում, ճիշտ է, ինքնասիրության հետընթաց է նկատվում, բայց մեկ է, արժանապատվություն ունեցողների թվաքանակն էլ քիչ չէ, ում համար զգացմունքների այդ տիպի հեղումը մահվան է հավասարազոր: Ինչևէ:

Անկեղծությունը նաև փրկօղակի դերակատարություն ունի: Ծայրահեղ իրավիճակներում մենք հարկադրված ենք լինում պատասխանել դժվարին, հրատապ լուծում պահանջող հարցերի: Հենց այս դեպքերում է մեզ օդի ու ջրի պես անհրաժեշտ անկեղծությունը: Որքան էլ դժվար լինի ընտրություն կատարելը, մեկ է՝ մենք պարտավոր ենք… Օրինակ պարտավոր ենք անկեղծորեն պատասխանել՝ մասն է կարևո՞ր, թ՞ե ամբողջը… Մենք ներկա պահին պատրաս՞տ ենք պատերազմի, եթե ոչ, ապա ինչպես, ի՞նչ ռեսուրսների ու ձեռնարկվելիք ինչ քայլերի հաշվին կարող ենք դուրս գալ ստեղծված իրավիճակից: Ի վերջո, մենք ցանկանում ենք քաղաքակիրթ երկրների՞, թե՞՝ բորոտավորների՝ աշխարհից մեկուսացվածների ճամբարում հայտնվել: Այդ որոշումը պայմանավորված է լինելու մեծամասնությա՞ն ցանկությամբ, նրա ներքին համոզվածությա՞մբ, թե պարտավորվածությամբ…Մենք այս հարցերին պարտավոր ենք ամենայն անկեղծությամբ պատասխանել: Պարտավոր ենք, քանի որ ամեն ազգ ինքն է սեփական երջանկության կամ դժբախտության դարբինը…