Մարտի 1. որտե՞ղ է բարոյականության սահմանը, վերևո՞ւմ է, թե՞ ներքևում

«Մարտի 1-ի գործը, ըստ էության, ամբողջովին բա-ցա- հայտ- ված է»,- սա ուղղակի մեջբերում է ՀՀ վարչապետ Նիկոլ Փաշինյանի հրապարակային ելույթից: Սո՛ւտ, կեղծի՛ք, քարոզնական փչո՛ց: Մեղադրանք ու զրպարտություն չէ ասածս, ապացուցելու կարիք չկա: Մարտի մեկի գործը ոչ միայն ամբողջովին, այլև մասամբ, մազաչափ բացահայտված չէ, զրո բացահայտում: Ցավոք, 10 զոհ է եղել այդ չարաբաստիկ օրը: Առ այսօր որևէ մեկը պատասխանատվության չի ենթարկվել, ոչ մեկը չի ձերբակալվել սպանության մեղադրանքով, ուղիղ ասած՝ նստած չէ բանտում: Միայն ՀՀ երկրորդ նախագահ Ռոբերտ Քոչարյանն է մոտ երկու տարի անցկացրել ԱԱԾ մեկուսարանում՝ սահմանադրական կարգը տապալելու ենթադրյալ մեղադրանքով, որն էլ անհիմն ու անօրինական ճանաչեց Սահմանադրական դատարանը: Իսկ հետո թե ինչ արդարացում գտավ նույն վարչապետը բացահայտվածն անբացահայտելի ներկայացնելու համար, որ իբր փամփուշտները ձուլել են՝ կորցնելով սպանության հետքերը, և էլի լյա-լյա, արդեն կարևոր չէ:

10 տարի շարունակ զոհերի հարազատները արդարացիորեն պահանջում էին բացահայտել և պատժել մեղավորներին, սպանության հրաման տվածներին և սպանություն կատարածներին: Ոչ 10 տարի առաջ, ոչ էլ հետո չհայտնաբերվեցին կրակողն ու կրակողին ուղղորդողը: Բայց որևէ մեկն այլևս չի բողոքում, չի պահանջում՝ կառավարության և այլ գերատեսչությունների շենքերի առաջ կանգնելով, բացահայտել և պատժել մարդասպաններին:

Ի՞նչ տեղի ունեցավ: Կառավարության որոշումով մարտի 1-ի ողբերգության հետևանքով տուժածներն ու զոհերի հարազտները տասնյակ միլիոների հասնող փոխհատուցում ստացան: Սա և ուրիշ ոչինչ մարտի 1-ի գործով: Մեղավորները չբացահայտվեցին: Բացահայտելու կոչվածները վճարեցին բացահայտում պահանջողներին: Այսքանը և վերջ: Ու լռություն է:

Չափազանց նուրբ է խնդիրը: Ուստի չեմ ուզում ծավալվել: Միայն խնդրում եմ ասեք՝ որտե՞ղ է բարոյականության սահմանը, վերևո՞ւմ է, թե՞ ներքևում:

Հուսիկ Արա