Արհեստը՝ կամուրջ դեպի հայրենիք․ պոլսահայ ոսկերիչ Վարդանի պատմությունը

Տարիների փորձն ու նպատակին հասնելու ցանկությունը Վարդանին դարձրել են արվեստով ապրող, ստեղծող ու ստեղծագործող, իր փորձն ու հմտությունները սերունդների փոխանցել ցանկացող ոսկերիչ։

Վարդանն Ուկրաինայում է ծնվել, 6 տարեկան էր, երբ ծնողների հետ ստիպված էր Թուրքիա՝ Ստամբուլ, տեղափոխվել։ Այստեղ էլ հաճախել է դպրոց, բայց մինչև 4-րդ դասարանը, մինչև հոր մահը։ Ուսումը կիսատ է թողել ընտանիքի բեռն իր աշխատանքով թեթևացնելու համար։

Վարդանի՝ ոսկու հետ աշխատելու առաջին հուշը հեռավոր 10 տարեկանից է, երբ սովորում և աշխատում էր վարպետ Սևան Նիզամյանի մոտ։ Այդ տարիների ընթացքում ձեռք է բերել «քար տեղադրողի» մասնագիտություն։ 7 տարի անց, երբ վարպետի մոտ աշխատանքը պակասել է, տեղափոխվել է «Royal Gold» ֆիրմա, որտեղ աշխատել է մոտ 3 տարի, քար տեղադրող։ Մասնագիտական հմտությունները զարգացնելու ձգտումն ու մասնագիտական աճի ցանկությունը նրան տեղափոխել են «Bagget-is Bacelli» ընկերություն։ Այստեղ Սարկիս Կապրիլյանի օգնությամբ Վարդանը սովորել է Baguette քարի տեղադրման բարդ տեխնիկան։ Այստեղ ձևավորվել է նրա հաջորդ նպատակը՝ ունենալ սեփական արտադրամաս։



«Դժվարությամբ, բայց մեծ ցանկությամբ ու հավատով ունեցա իմ արտադրամասը։ Գործընկերոջս՝ Էդվարդի, հետ 2 տարի աշխատեցինք, աշակերտ էլ ունեցա, որին ինքնուրույն էի սովորեցնում։ Հետո Ֆրանսիայից գործնական առաջարկ ստացա և որոշեցի փորձել ուժերս այնտեղ»,- պատմել է նա։

Ֆրանսիայում Վարդանն աշխատել է հիմնականում Cartier-ի պատվերների վրա, աշխատել է Sertiss’or ֆիրմայում։

Տարիներ հետո ճանապարհները Վարդանին նորից Ստամբուլ են տանում, որտեղ սկսում է ոսկերչական դիզայն սովորել։ Նրա խոսքով՝ զարդ ստեղծելու ընթացքում հետաքրքիրը և պատասխանատուն՝ փորագրությունն ու որոշ բնական քարերի տեղադրումն է։ «Ուշադիր լինել է պետք, որովհետև կան շատ փխրուն քարեր։ Մեր գործի մեջ կարևոր է իմանալ բոլոր նրբությունները՝ շքեղ, ամուր, համաչափ արտադրանք ունենալու համար»,- ընդգծում է Վարդանը։





Այսօր նրա նպատակն այլ է՝ իր փորձն ու հմտություններն օգտագործել հանուն հայրենիքի։

«Հայ վարպետները քիչ են, իսկ ես ցանկանում եմ իմ գիտելիքներն ու հմտությունները փոխանցել հայ երիտասարդներին»,- ասում է նա։





Վարդանի համար աշխատանքը պարզապես եկամտի աղբյուր չէ, այլ նաև ինքնաարտահայտման ձև։ Ասում է՝ երբեք չի մոռացել՝ ով է, որտեղից է, անգամ Ստամբուլի պես բազմազգ ու աղմկոտ քաղաքում։




«Սիրում եմ այն, ինչով զբաղվում եմ։ Յուրաքանչյուր պատվեր ինձ համար պարզապես գործ չէ, այլ մարդու վստահությանն արժանանալու պատասխանատվություն»,- ամփոփում է նա։

Մանե Կարապետյան