Հայկական բիզնեսներն իրենց ժամանակի մոտ 30%-ը ծախսում են ոչ թե բիզնեսի զարգացման, այլ քաշքշուքների վրա

Վահրամ Միրաքյանը ֆեյսբուքյան իր էջում գրել է․

«Վերջերս բիզնեսի համար խորհրդատվություն/թրեյնինգներ իրականացնող մի եվրոպական ընկերության հիմնադիր էր եկել Մանթաշյանց ակումբի հյուր, որը աշխատում էր ռուսախոս, ամերիկյան ու ասիական (Չինաստան, Թայլանդ և այլն) շուկաների հետ։ Նրանք խորհրդատվություն էին տվել նաև մոտ 50 հայաստանյան ընկերությունների։

Երբ հարցրեցինք, թե ինչ տարբերություն կա ամերիկյան, չինական և հետխորհրդային տարածաշրջանների բիզնեսների միջև, մեր հյուրը ասաց, որ ի տարբերություն ամերիկյան կամ չինական ընկերությունների՝ հետխորհրդային բիզնեսներն, այդ թվում հայկական, իրենց ժամանակի մոտ 30%-ը ծախսում են ոչ թե բիզնեսի զարգացման, արժեք ստեղծելու, այլ պետության, հարկայինի հետ քաշքշուքների վրա։

Պատկերացնո՞ւմ եք, մեզ մոտ բիզնեսները ստիպված են իրենց ժամանակի 30%-ը ծախսել հարկայինի կամ պետական կառույցի հետ հաղորդակցության վրա, հետևաբար արդեն 30%-ով ավելի քիչ մրցունակ են։
Հայաստանում վերջին մեկ-երկու տարիներին իրավիճակն ավելի է վատացել։ Պատմականորեն, 30 տարի Հայաստանի հարկային օրենսդրությունն այնպես է գրվել, որ ցանկացած պահի ցանկացած բիզնեսի վրա հնարավոր լինի խնդիրներ գտնել։ Այդ խնդիրներ գտնելը հարկային համակարգի շահութաբերության հիմնական մեխանիզմն էր, հետևաբար պետությանը պետք չէր այնպիսի հարկային համակարգ, որտեղ բիզնեսը մաքուր աշխատի։ Հարկայինը գտնում էր խնդիրները, ստիպում էր բիզնեսին վճարել, ու թեման փակվում էր։

Հիմա այդ վատ օրենսդրական համակարգը հիմնականում մնացել է՝ որոշ տեղերում էլ ավելի վատթարացել, պարզապես նախորդ ժամանակների պես օրենքից դուրս հարցեր լուծելը բարդացել և համեմատաբար նվազել է։ Արդյունքում, հարկային համակարգն իր օրենսդրական կարգավորումներով, հարկայինի՝ ամեն քայլին քրեկանով գործերով վախեցնելու վարքով մի մեծ մահակ է դարձել, որը խրված է հայկական բիզնեսի անիվների արանքում ու բիզնեսին պահում է վախի մթնոլորտում։ Իսկ կարո՞ղ է վախի մթնոլորտում բիզնեսը մտածի զարգացման մասին՝ իհարկե ոչ»։