Քայլում են և քայլելու են նրանք, ովքեր նայում են դեռ

Հայաստանի չորս կողմերից, խորհրդանշական չորս կետերից, որոնք Նիկոլը պատրաստվում է հանձնել թշնամուն Արցախի հետ, այդ դավաճանությունը չհանդուրժողները քայլում են Երևան՝ պահանջելով վարչապետ կոչվածի և իր իշխանական թիմի հրաժարականը, հեռանալը, կորսվելը մեր իրականությունից: Դժվար է հիշել պատմության մեջ մի այնպիսի ժամանակահատված, որ Հայաստանի համար պատասխանատուներն այդքան գետնաքարշ լինեին թշնամու առաջ, այդքան հպատակ ու ծառայելու պատրաստ լինեին և գործեին ոչ թե իրենց տեղում, այլ թշնամու փոխարեն, ոչ թե հանուն Հայաստանի պետականության ու ազգային շահի, այլ դրա դեմ, ուղղակի, անթաքույց, ճակատային, որքան այս նորելուկներն են: Սրանք ոչ թե իրենց իշխանությունը ծառայեցնում են հայի ու հայկականության անվտանգությանը, այլ հայն ու հայկականությունը ցմրուր զոհաբերում են հանուն իրենց իշխանության:
Այս ամենն արդեն հստակ գիտակցում է մեր ժողովուրդը, որ որևէ կերպ չի կարող հաշտվել, հարմարվել նման իրականության հետ, Հայաստանի հեղափոխական իշխանությունների առաջարկած և առաջնորդող ապագայի՝ չապագայի հետ: Եվ քայլում են մարդիկ, որ սովորական ու առօրյա քայլել չէ, այլ ընդվզման ու կուլ չգնալու քայլերթ: Քայլում են մարզերից դեպի Երևան, և քայլում են Երևանում Արցախի ու Հայաստանի դրոշներով, որ նշանակում է տեր ենք և չենք կորցնելու: Քայլում են փողոցներով, հավաքվում հրապարակներում՝ երթ ու հանրահավաք, և վանկարկում՝ առանց թուրքի Հա-յաս-տան, առանց Նիկոլ Հա-յաս-տան: Այդ մարդիկ քայլում են իրենց վանկարկումներն իրականություն դարձնելու վճռականությամբ՝ պետական խորհրդանիշներով, հանուն պետականության Արցախի և Հայաստանի:
Քայլում են ու չեն կարողանում հասկանալ, մինչև վերջ ըմբռնել, թե այդ ի՞նչ ձեռք էր, որ կարողացավ ավերել ու արյունել, մղձավանջ դարձնել կյանքն ու իրականությունը, ժամանակն ու պատմությունը, ամենը, որ ունեինք և մերը չէ, հարամված է ու շանունակվում է հարամվել՝ շպրտված շան առաջ: Մի ամբողջ պատմական ժամանակաշրջան է հօդս ցնդում, սխալ հանվում, ջնջվում և ոչինչ չի գրվում: Հաղթանակը՝ պարտություն, ազատագրածը՝ հանձնած, պետությունը՝ անպետականություն, հպարտությունը՝ ծնկած, արժանապատվությունը՝ նվաստացած: Քայլում են, և քայլելու են նրանք, ովքեր նայում են դեռ, որովհետև այլընտրանք չկա: Չեն հասկանում, թե ինչպես պատահեց:
Հուսիկ Արա