Գյումրիի տնակային ավաններում ժամանակը կարծես կանգ է առել։ Տասնամյակներ շարունակ տնակներում ապրող ընտանիքների համար սեփական տուն ունենալու երազանքը շարունակում է անհասանելի մնալ։
Տարիներն անցնում են, սերունդները փոխվում, բայց կենցաղային նույն պայմաններն ու նույն հոգսերը փոխանցվում են ծնողներից երեխաներին, երեխաներից՝ թոռներին։ 78-ամյա Սոնա Մովսիսյանը որդու և թոռան հետ ապրում է Գյումրիի Սավոյան փողոցի 226/145 տնակում։
Տարեց կինը
Oragir.News-ի հետ զրույցում պատմում է տնակային կյանքի առօրյայի, ձմռան ցրտի և տարիներ շարունակ չիրականացած երազանքի մասին։
Տնակը տաքացնելու համար ընտանիքը փայտի վառարան է օգտագործում։ Սակայն վառելիքի հայթայթումն ինքնին խնդիր է։ Ստիպված են այրել այն, ինչ կարողանում են գտնել, միայն թե տնակում գոնե մի փոքր տաքություն լինի։
Տիկին Սոնայի խոսքով՝ տնակն արդեն մի քանի սերնդի տուն է դարձել։ Այստեղ մեծացել են նրա չորս երեխաները, իսկ հիմա նույն պայմաններում ապրում են նաև նրանց երեխաները։
«4 երեխաներս դոմիկում մեծացան, հիմա նրանց երեխաներն են նույն պայմաններում ապրում»,- ասում է 78-ամյա կինը։
Տասնամյակներ շարունակ տնակային պայմաններում ապրող ընտանիքի համար սեփական տուն ունենալու հույսն աստիճանաբար մարում է։ Տիկին Սոնան այլևս չի հավատում, որ մի օր կունենան այնպիսի բնակարան, որտեղ տարրական կենցաղային պայմանները չեն լինի անհասանելի երազանք։
78-ամյա Սոնա Մովսիսյանի համար տուն ունենալու երազանքը գուցե արդեն ուշացած է, բայց նրա պատմությունը հարց է առաջացնում՝ քանի՞ սերունդ դեռ պետք է մեծանա տնակներում, մինչև Գյումրիում տնակային կյանքը դառնա անցյալ։
Մանրամասները` տեսանյութում։
Անահիտ Չալիկյան