Սոսի Թաթիկյանի ֆեյսբուքյան գրառումը.
«Կոսովոն Դուա Լիպային, ով բրիտանական կոսովար ալբանացի է, փառքով պատվով, նախագահի մակարդակով ու երեխաների երգչախմբով ընդունել է /դրել եմ մեկնաբանություններում/, պատվավոր քաղաքացու կոչում ու անձնագիր է տվել, շատ սիրուն կադրեր են։
Կարևորը հենց այն է, որ նրա ծնողները Կոսովոյի ալբանացիներ են, թեև նա Լոնդոնում է ծնվել, ու Կոսովոյում ապրել է միայն մի քանի տարի՝ դպրոցական տարիքում, որից հետո դեռահաս տարիքում վերադարձել է Լոնդոն։ Նույնը մի քանի տարի առաջ արեցին Ռիտա Օրայի հետ, ով նույնպես անգլիական քաղաքացիությամբ կոսովար ալբանացի է։
Իսկ մենք Ջենիֆեր Լոպեսին հրավիրելու միջոցով ինչ ենք ուզում ապացուցել։ Ի՞նչ կապ ունի նա Հայաստանի ու հայերի հետ։ Ի՞նչ կա հպարտանալու, որ նա վեց միլիոն դոլարի դիմաց համաձայնվել է Հայաստանում համերգ տալ իր պոպուլյարության շեշտակի անկման ժամանակաշրջանում։
Ավելի լավ չէր լինի՞, որ քանի Շերը, լեգենդար ու իրապես տաղանդավոր երգչուհին ողջ է, նրան բերեինք Հայաստան, ընդգծեինք, որ նա կիսով չափ հայ է, իրական անունը Շերլին Սարգսյան է, սիմվոլիկ պատվավոր քաղաքացու կոչում տայինք, համերգ կազմակերպեինք, մանավանդ որ արդեն 79 տարեկան է ու հետո կարող է ուշ լինի։
Բայց չէ, մենք գեղցի չտես ռաբիզ ենք, պիտի գռեհկաոճ Ջենիֆերին հրավիրենք, ով վաղուց իր վեր այնքան էլ պոպուլյար չի իր անհատականությամբ ու կերպարով, և ում վրա լավագույն դեպքում ծիծաղում են իր տարիքին անհամապատասխան ճչան ու անճաշակ հագուկապի ու շարժուձևի համար։
Այդպես էլ ճիշտ PR ու nation-branding չսովորեցինք»։