ԿԱՊԿՈՒ աշակերտը քիչ սովորելով կարող է ստանալ բարձր գնահատական

Ներառական կրթության արդյունքում կրթությունը հասանելի է նաև մտավոր կամ ֆիզիկական խնդիրներ ունեցող սովորողներին, որոնց համար ընտրվում և կիրառվում են նրանց կարողություններին մատչելի մեթոդներ։ Մինչև երեխային հանրակրթական դպրոցում ներառական խմբի մեջ ներգրավելը, հատուկ մանկավարժները, սոցիալական աշխատողն ու հոգեբանը գնահատում են երեխայի կարողությունները։

Սակայն լինում են դեպքեր, երբ երեխայի ծնողը չի ցանկանում, որ իր երեխան ընդգրկվի ներառական խմբի մեջ և համաձայն չի լինում հանձնաժողովի գնահատականի հետ․

Oragir.News-ը այս թեմայի շուրջ խոսեց Երևանի N1 տարածքային մանկավարժահոգեբանական աջակցության կենտրոնի (ՏՄԱԿ) տնօրեն Քրիստինա Գևորգյանի հետ՝ պարզելու համար, թե նման դեպքերում ինչպես է կարգավորվում խնդիրը։

«Օրենքով՝ ծնողը թույլ է տալիս գնահատել երեխային, ստորագրելով համաձայնագիր։ Երբ ծնողը համաձայն է, ապա գնահատումն իրականացվում է, որից հետո երեխային տրվում են խելամիտ հարմարեցումներ՝ միջավայրային, առարկայական։ Գնահատման արդյունքում ինչ մասնագետի աջակցության կարիք կունենա երեխան, այդ մասնագիտական աջակցությունն էլ կստանա։ Իսկ եթե ծնողը համաձայն չէ, ապա որևէ գործընթաց չի իրականացվում։

Ծնողը կարող է որոշել, թե որ հարմարեցումներից է ուզում օգտվել։ ԿԱՊԿՈՒ (Կրթության առանձնահատուկ պայմանների կարիք ունեցող) աշակերտը քիչ սովորելով կարող է ստանալ բարձր գնահատականներ, հենց դա էլ համարվում է իր համար հարմարեցում»։

Նկատենք, որ ՀՀ-ում կարծրատիպային անվստահություն կա երեխաների հոգեբանական առանձնահատկությունների ուսումնասիրման, գնահատման և ուսուցման հատուկ մեթոդների կիրառման նկատմամբ։ Եվ սովորելու դժվարություն ունեցող երեխաների քիչ մասն է օգտվում ներառական կրթության առավելություններից։