Մենք միշտ ունեցել ենք քաղաքական նպատակով և քաղաքական հետևանքներով բռնադատվածներ

Մարդիկ մինչև հիմա էլ ասում են, որ խորհրդային տարիներին 100 հազարավոր մարդիկ աքսորվել են, ոմանք ասում էին, որ 1946 թ․-ի հայրենադարձներն աքսորվել են, սական սրանք բոլորը փակ հասարակության միֆեր են, իրականում Խորհրդային Միությունում աքսորվել է 20 հազար մարդ, որոնցից 13 հազարը Հայաստանից։ Այս մասին Oragir.News-ի հետ զրույցում ասաց ազգագրագետ Հրանուշ Խառատյանը։

Նա նշեց, որ մեր հասարակությունը չգիտի, որ Երևանում կա բռնադատվածների հուշարձան, չգիտեն նաև, որ գոյություն ունի նման օրենք, որովհետև մեր իշխանությունները շատ անատամ քաղաքականություն և վերաբերմունք ունեն խնդրի նկատմամբ։

«Դուք չեք տեսնի այս թեմայով քննարկումներ։ Կարծում եմ՝ 1990-ականն թթ․-ին օրենքն ընդունվեց, որովհետև այդ շրջանում՝ ելցինյան շրջանի Ռուսաստանում շատ կարևորվեց այդ հարցը, ֆոնդեր բացվեցին, ֆինանսավորում եղավ, բայց սա շատ արագ ավարտվեց և Հայաստանում նույիսկ չհասցրեց այդ շարժումը զարգանալ, Հայաստանում այլ առաջնահերթություններ կային»։

Նա ընդգծեց, որ շատ բարդ է ասել, որ մարդիկ ասքորվում էին քաղաքական հայացքների համար, որովհետև շատերը ընդհանրապես ոչ մի հայացք էլ չունեին։ «Օրինակ, Խանջյանի մահից հետո ոմանք չէին հավատացել նրա ինքնասպանությանը, ասել են՝ նրան սպանել են։ Մոտ 1000 մարդու գործերում այս երևույթը կա։ Սա քաղաքակա՞ն հայացք է, թերևս։

Կարծում եմ՝ այն խնդիրը, որ մենք քաղաքական բռնության վերաբերյալ հստակ ձևակերպված մոտեցում չունենք և այն, որ մեր իշխանությունները չեն համարձակվում այդ անատամ օրենքը վերանայել՝ խոսում է այն մասին, որ մենք դեռևս պաշարումներ ունենք»։

Հարցին, թե այսօր ունե՞նք բռնադատվածներ՝ նա նշեց, որ դժվարանում է ասել։ «Բայց ես կարծում եմ, որ մենք մեր անկախանալուց հետո միշտ ունեցել ենք քաղաքական նպատակով և քաղաքական հետևանքներով բռնադատվածներ»։

Մանրամասները՝ տեսանյութում։