Արցախի Սահմանադրությունը փոխելու մասին խոսելը խելացնորություն է և լկտիություն

Արցախի խորհրդարանը հավանություն է տվել Արցախի նախագահ Արայիկ Հարությունյանի՝ կառավարման կիսանախագահական մոդելի անցնելու առաջարկին։

Oragir.News-ի հետ զրույցում քաղաքագետ Ալեքսանդր Քանանյանն ասաց, որ 1991 թ-ից, երբ պաշտոնական Երևանը, ի դեմս ՀՀ առաջին նախագահի, խախտելով Անկախության հռչակագիրը, հակասահմանադրաբար պարտադրել է Արցախին ստանձնել անկախ պետության թատրոն կատարելու հրամանը, այդ պահից ի վեր Արցախի ներքաղաքական կյանքում Արցախի պետական կառուցվածքը գնալով ավելի ու ավելի անհեթեթ և անիմաստ է դառնում, քանիզի ի սկզբանե արտացոլում է ի վերջո մահաբեր դարձած՝ Հայաստանից Արցախը օտարելու օրակարգը։

Նա նշեց, որ ի սկզբանե Արցախում նպատակ էլ չկար ընդունելու Սահմանադրություն, որովհետև գոնե 1990-ականների վերջին ու 2000-ականների սկզբներին նպատակ կար, որ ի վերջո պետք է կայանար միացումը։ Դրա համար Արցախի առանձին Սահմանադրությունը չպետք է ստվերեր հակահայկական երազանքը՝ միացյալ մեկ պետության ունենալու։

«2005 թ-ին Արկադի Ղուկասյանն է, որ առաջին անգամ, սկսել է Սահմանդրություն ընդունելու գործընթացը, որովհետև ցանկություն ուներ իշխելու երրորդ ժամկետով։ Այնուհետև, Բակո Սահակյանը փոփոխել է Սահմանադրությունը, որպեսզի 10 տարվա փոխարեն իշխի 13 տարի։ Այսինքն, Արցախում սահմանադրական փոփոխությունները, պետական կառավարման փոփոխությունները հիմնականում կապված են եղել այդ պահին քաղաքական ղեկավարի՝ իր կյանքը և պաշտոնավարումը կամ իր շահերը սպսարկելու միակ անձնակենտրոն շահի հետ և որևէ առնչություն չունեցող նպատակադրմամբ»։

Նրա դիտարկմամբ՝ 2020 թ-ից հետո խոսել հերթական անգամ Սահմանադրական փոփոխությունների մասին, պարզապետ կտարյալ, աննկարագրելի, անմնացորդ, ողբալի խելացնորության և միաժամանակ անբարո լկտիության խորհրդանիշ է, որովհետև, այսօր պետք է առհասարակ մոռանալ, թե ինչպիսի անիմաստ և որևէ հարց չլուծող պետական կարգ կա Արցախում, այլ պետք է մտածվեն այն քայլերը, որոնք առնվազն ֆիզիկապես նպատակ ունենան՝ փրկելու շրջափակման մեջ գտնվող արցախցիների կյանքը և լուծելու թերևս օջախային ինքնապաշտպանության հարցը։ Այս ֆոնին, երբ Արցախի վրա մեծագույն և գրեթե անխուսափելիորեն կախվել է հայաթափության, մինչև իսկ մասնակի ցեղասպանության, 100-ավոր կամ 1000-ավոր արցախցիների ադրբեջանական իշխանությունների կողմից մաքսակետում և այլուր ձերբակալության, Բաքու տանելու, այնտեղ կեղծ դատավարություններ կազմակերպելու վտանգը, զբաղվել նման հարցերով առնվազն լկտիագույն անբարոյականություն և միաժամանակ մեր համընդհանուր հասարակության ծայրահեղ հիվանդ լինելու բացահայտ ապացույցն է»։