Խաղաղություն, խաղաղություն մինչև Երևանի հանձնելը

Խաղաղության դարաշրջան բացողի ձայնն է ականջներիս մեջ, իսկ շրթունքներիս վրա՝ քմծիծաղ: Չեմ զարմանում: Ամենաքիչը հիմար պետք է լինել՝ այս իրավիճակում հավատալ թուրքի խաղաղությանը: Ասողը հիմար չէ, ճարպիկ խաղացող է, երբ կա բաց վերք և պլոկված նյարդ: Բայց լսողն էլ հիմար չէ կամ այլևս երեկվա հիմարը չէ, ի վերջո մաքրվում է հայացքը հիմարացնող շղարծից: Այս ճարպիկ խաղն իրենով հիշեցնում է աճպարարություն, երբ ցույց են տալիս մի խաղաթուղթ, բայց իրականում տրցակից հանել են մեկ ուրիշ խաղաթուղթ:

Մենք քայլը քայլի ընկրկում ենք, երբ հակառակորդը քայլ առ քայլ առաջ է գալիս, և դրա անունը դրել ենք խաղաղություն կամ խաղաղության հասնելու ընթացք: Մենք Արցախում Փառուխի դիրքերից հայելային ետ ենք քաշվում, հակառակորդը ետ քաշվելու փոխարեն գալիս նստում է մեր թողած դիրքերում: Հայաստանում Ներքին Հանդի անտեր թողած դիրքերին գալիս տիրանում են հակառակորդի զինվորները, և մենք ասում ենք, թե այդ տարածքն իրենցն է: Արցախում և Հայաստանում ադրբեջանական զինուժը որտեղ դիրքավորվում է, ասում ենք, որ չեն առաջացել, իրենց տեղն են եկել, որ դա մեր ինքնիշխան տարածքը չէ: Կամ արդարանում ենք՝ հո մի լճի, մի սարի, մի կիլոմետրի համար պատերազմ չե՞նք անելու, հատկապես որ դրանք մեզ պետք չեն. ամայի սար է, կես լիճ, կես գյուղ: Կարևորն այն է, որ մենք անշեղելի գնում ենք խաղաղության , ոչ թե մեկ օրվա, մեկ տարվա, այլ մի ամբողջ դարաշրջանի:

Մեր իշխանություններն ամեն անգամ խաղաթղթերը խառնել բաժանելով՝ աճպարարի պես փորձում են ֆոկուս ցույց տալ, թե չորս թուղթ ենք բռնել: Իրականում խաղաթղթերը խառնել բաժանելուց՝ չորս թուղթ բռնողն Ադրբեջանն է լինում ամեն անգամ: Այդ ճարպիկ ֆոկուսով, իրականում՝ պատերազմ, անիրականում՝ խաղաղություն, մենք քայլ առ քայլ, կիլոմերտր առ կիլոմետր հանձնելու ենք մեր ինքնիշխան տարածքները, որոնց վրա այլևս իշխանություն չունենք, ասելով՝ Ադրբեջանն իր տարածք է վերադառնում, կամ՝ հո պատերազմ չե՞նք անելու: Այդպես՝ մինչև Երևան: Սա ցնդաբանություն չէ, այս իրականության տրամաբանական հանգուցալուծումն է: