Փետրվարի 22-ին Մոսկվայում Պուտինի և Ալիևի միջև դաշնակցային համագործակցության հռչակագրի ստերագրումից ամնմիջապես հետո Ռուսաստանի Դաշնության արտաքին գործերի նախարաությունը հրապարակեց Թուրքմենչայի պայմանագիրը: 1828 թվականին՝ ռուս-պարսկական պատերազմի ավարտին, կնքված այդ պայամագրով Ռուսաստանին էին անցնում Արևելյան Հայաստանի Երևանի և Նախիջևանի խանությունների, ինչպես նաև Կասպից ծովին հարակից Թալիշի խանության տարածքները: Թուրքմենչայի պայմանագրով հաստատվում էին
Գյուլիստանի պայմանագրի արդյունքում Ռուսական կայսրության բոլոր ձեռքբերումները, որոնցից մեկն էլ Արցախի միացումն էր Ռուսատանին:
Ռուսաստանի ԱԳՆ-ի այդ պատմական փաստաթղթի՝ Թուրքմենչայի պայմանագրի հրապարակումից, ասել է թե՝ ոմանց հիշողության մեջ թարմացնելուց հետո Ադրբեջանը խառնվեց իրար: Իսկ այսօր Թուրքիան է խառնվել իրար: Իշխանական օղակներից տագնապով զգուշացնում են Էրդողանին, որ Ռուսաստանը Ուկաինայում պատերազմն ավարտելուց հետո տեղափոխվելու է Կարս ու Արդահան: Նույն թուրք պաշտոնյան հորդորում է թուրքիայի ղեկավարին՝ օգնել Ուկրաինային՝ միջամտելով պատերազմին, որպեսզի Ռուսաստանը հաջողություն չունենա:
Ոչ պաշտոնական տվյալներով ադրբեջանցի զինյալներ են Ուկրաինայի կողմից կռվում ռուսական բանակի դեմ: Իսկ Ադրբեջանում հակառուսական ցույցեր են՝ բնականաբար Ալիևի դրդմամբ, առանց որի անհնար էր: Ցուցարարները ընդգծում են, որ հայերի դեմ երկրորդ պատերազմում Ուկրաինան օգնել է իրենց, և հիմա իրենք պետք է օգնեն Ուկրաինային, որպեսզի միասին նշեն ռուսների դեմ հաղթանակը, ինչպես նշեցին հայերի դեմ հաղթանակը: Նաև օգնություն են հավաքում և ուղարկում Ուկրաինա: Թուրքիայում նույնպես ցույցեր են:
Մենք չենք որոշելու տարածաշրջանում կատարվող դեպքերն ու իրադարձությունները՝ կանխելու կամ ծավալելու առումով, նաև՝ մեզ սպասվողը: Բայց մենք կարող ենք և պարտավոր ենք մեր տանը տեր լինել: Պարզապես մենք այս իրավիճակում պարտված երկիր ենք և այդպիսին էլ ուզում ենք մնալ: Հարկավոր է այնպիսի իշխանություն, որ տեր լինի, ոչ թե մի կերպ մնացած տունն էլ բաշխի, և կարողանա սպասվող իրականության ընթացքը հօգուտ մեզ դարձնել:
Հուսիկ Արա