Տարին նոր է սկսվել, սակայն արդեն 2 զոհ ունենք բանակում։ Ինչի՞ հետևանք է սա՝ անտարբերության, բացթողումների, վերահսկողության բացակայության, թե՞ պատասխանատվության պակասի։
Իրականում հարցն այն է՝ խնդիրը մեկ անձի՞, ամբողջ համակարգի՞, թե՞ հանրության մեջ է, որ այս իրավիճակը շարունակվում է։
«Խաղաղ պայմաններում նման դեպքերի գլխավոր պատասխանատվությունը բանակի ղեկավարության վրա է։ Նրանց առաջնային խնդիրը մահվան դեպքերը բացառելն է։ Զինվորը զորակոչվելու պահից գտնվում է պետության լիակատար պատասխանատվության ներքո»,- ասում է իրավապաշտպան Ժաննա Ալեքսանյանը՝ մտահոգություն հայտնելով, որ այսօր բանակն ամբողջությամբ կտրված է արտաքին աշխարհից։
Նրա խոսքով՝ բանակի ղեկավարությունը չի ներկայացնում իրական խնդիրները, իսկ մահվան դեպքերը հաճախ փորձում են նվազեցնել կամ ներկայացնել որպես ծառայության հետ կապ չունեցող՝ երբեմն հիմնազուրկ ձևակերպումներով։
Իրավապաշտպանի գնահատմամբ, քաղաքացիական հասարակությունը պառակտված է․ մի մասն իշխանության կողքին է, իսկ մի քանի անհատներ կամ կազմակերպություններ, որոնք ահազանգում են խնդիրների մասին, բավարար ազդեցություն չունեն բարեփոխումներ պարտադրելու համար։
Երբ մահը որակվում է որպես ինքնասպանություն, այդ դեպքերը չեն էլ բացահայտվում, որպես կանոն, փակվում են․ նշում է Ժաննա Ալեքսանյանը՝ նկատելով, որ իրենց կազմակերպությունը մասնակցել է բազմաթիվ նման գործերի քննության, որոնք հետագայում պարզվել են սպանություններ, ոչ թե ինքնասպանություններ։
Մանրամասները՝ տեսանյութում: