Ընդամնեը 15 բնակիչ ունեցող Հովնանաձորում ապրուստի միակ միջոցն անասնապահությունն է: Գյուղը Ստեփանավանից Օձուն տանող ճանապարհից մի քանի կիլոմետր է հեռու, սակայն ճանապարհը երբեք ասֆալտի երես չի տեսել: Գյուղը տրանսպորտ, խանութ, գազ ու այլ հարմարություններ չունի անգամ Լոռի Բերդ համայնքին միանալուց հետո: Ստացվում է, որ համայնքների խոշորացումն էլ գյուղին ոչինչ չտվեց:
Հովնանաձորում չկան մանկապարտեզ ու դպրոց: Այստեղ երեխաներին մատների վրա կարելի է հաշվել, դպրոցահասակ դառնալուն պես երեխայի ընտանիքը տեղափոխվում է հարեւան գյուղեր կամ Ստեփանավան: Միայն մեկ ընտանիք մեքենայով ամեն օր երեխային տանում-բերում է Ստեփանավան քաղաք: Գյուղը գնալով սարատեղիի է վերածվում, իսկ պատճառները անհաշվելի են: