Թշնամուն շնորհվեց վանդալիզմի լիարժեք դրսևորման հնարավորություն․ ռուսական զորախումբը հեռանում է Արցախից

Ադրբեջանական մամուլը հաղորդել է, որ Արցախում 2020 թվականի նոյեմբերից տեղակայված և հնգամյա ժամկետով այնտեղ գտնվող Ռուսական խաղաղապահ զորիախումբը հեռանում է «Ադրբեջանի» տարածքից։
Արդեն իսկ հայտնի է, որ զորախումբը լքել է Դադիվանքը և համալիրի շրջակայքը, այն անցել է ադրբեջանական բանակի հսկողությանը։

Նշենք, որ նախօրեին ռուսական Պետդումայի անդամ Կոնստանտին Զատուլինը հայտարարել էր, որ զորախմբի՝ Լեռնային Ղարաբաղում մնալու առիթները գնալով քչանում են։

Եվ ահա, ինչպես թշնամի երկրի լրատվադաշտն է ուրախությամբ զեկուցում, զորախումբը լքում է տեղակայման վայրը։ «Սա պատմական իրադարձություն է, վերջապես ամբողջ Ադրբեջանի տարածքը կվերահսկվի ադրբեջանական օրենքների համաձայն գործող ուժերի կողմից», հավելում է ադրբեջանական մեդիան։

Առհասարակ, Արցախի հայաթափումից հետո ռուսախան «խաղաղապահության» մնալն այնտեղ առնվազն տարօրինակ էր, սակայն Oragir.News-ի էջերում մի քանի անգամ անդրադարձել ենք թեմային։

Մասնավորապես, նախատեսվում էր ռուսական ծառայողներին օգտագործել կամ սակրավորների, կամ դեռևս չթուրքացված օբյեկտների պահապանների դերում։ Ինչևէ, դրանք միայն «տարբերակներ» են, փաստը մնում է փաստ՝ Ռուսաստանն այլևս ներկա չէ Անդրկովկասի այդ անկյունում։

Կան, իհարկե, որոշ մեկնաբանություններ, թե ինչու է Իսրայել-Իրան հնարավոր լայնամասշտաբ պատերազմի նախօրեին Ռուսաստանը որոշել հանել երբեմնի Արցախի տարածքից իր երկու հազար հոգուց կազմված զորամասը։ Մի դեպքում կարծիք է առաջադրվում, որ Ուկրաինայում մոտալուտ ռուսական հարձակմանը հաջողության հասնելու համար պետք է մոբիլիզացնել բոլոր հնարավոր ուժերը․ այս պարագայում Ռուսական խաղաղապահ զորախումբն, ինչ խոսք, կարող է թեկուզ չնչին, բայց արդյունք ավելացնել ընդհանուր գործի համար։ Թուրք-ադրբեջանական տանդեմը վաղուց է «բզբզում» ռուսական զինվորական ներկայության հարցով, բերվում են մեկը մյուսից «լուրջ» փաստարկներ, թե ինչու՛ չպետք է այդ զորախումբը շարունակի մնալ։
Մյուս դեպքում տարբերակ կա, որ Իրանին աջակցություն հայտնող Էրդողանը, հնարավոր է, որ ռուսներին երաշխիք է տվել, որ հնարավոր իրանա-իսրայելական հակամարտության ընթացքում կարող է գործուն օգնություն ցուցաբերել իրանցիներին, պայմանով՝ եթե ռուսական զորախումբը հեռանա իր գտնվելու վայրից։
Այսպես, թե այնպես, ռուսական զորախմբի գործունեության ժամկետի ավարտին դեռ ավելի քան տարուկես մնացած՝ բայց այն հեռանում է «Ադրբեջանի տարածքից»։

Ամենացավալին այն է, որ Արցախի հայկականության պահպանման թեկուզ աննշան դերակատարություն ունեցող գործոն այլևս տեղում չի մնացել՝ թշնամուն շնորհելով իր վանդալիզմի լիարժեք դրսևորման հնարավորություն։

Տիգրան Աթանեսյան