Իր լռելու մեջ անշուշտ ասպետ էր, նաև խոսելու մեջ էր ասպետ․ Լևոն Ներսիսյանի ծննդյան օրն է

«Պարապ բաներին տրվողը չէր: Իր լռելու մեջ անշուշտ ասպետ էր, նաև խոսելու մեջ էր ասպետ: Եվ այդ ասպետականությունը ամբողջ կյանքի ընթացքում կարմիր թելի պես տարավ: Մտքի ասպետ, հոգևոր ճանապարհ անցնելու ասպետ նրանց համար, ովքեր հավատում էին, թե կարելի է չծախվել սիստեմին, չծախվել ուժին, չծախվել ստին: Եվ ինքը դրա առաջնորդն էր մի քանի սերնդի համար»,- այսպես է բնութագրել Լևոն Ներսիսյանին կոմպոզիտոր Տիգրան Մանսուրյանը։

Այսօր գրականագետ, գեղագետ, դերասան Լևոն Ներսիսյանի ծննդյան օրն է։



Բոլոր նրանք, ովքեր բախտ են ունեցել դառնալու մեծագույն վարպետի ուսանողը, պատմում են այն մասին, թե ինչպիսի լեփ-լեցուն լսարաններում էին անցնում նրա դասախոսությունները:

Դրանք բաց չէին թողնում ոչ միայն Մայր բուհի, այլև մյուս բուհերի ուսանողները, քանի որ Լևոն Ներսիսյանի դասախոսություններն իսկական ներկայացումներ էին՝ հագեցած արժեքավոր տեղեկություններով և միայն իրեն բնորոշ մատուցման բարձր արվեստով:



«Ասում են՝ մարդը Homo Sapiens է, այսինքն՝ բանական արարած: Հիմա հարց տամ ձեզ՝ իսկ ապուշնե՞րը, ապուշները, ի՞նչ է, մարդ չե՞ն: Մարդ են… Իբր թե բանականությունը տարբերում է մարդուն անասնական աշխարհից. շատ թեական պատասխան է: Ասում են՝ մարդը տարբերվում է ուրիշ դասերից զգացմունքներով: Իբր մարդը սիրել գիտի, ատել գիտի, իբր անասունը չգիտի: Մինչդեռ ի՞նչ սեր, երբ մարդիկ հազարամյակներով իրար կոտորել են, դավաճանել են, իսկ այնքան կան լավ գազանիկներ, որոնք երբեք ոչինչ իրար չեն արել…»,-այսպիսին էին Լևոն Ներսիսյանի խոհերը մարդու էության մասին։



Ժամանակակիցները պատմում են՝ մի անգամ մի մուրացիկ է մոտեցել, ընկերներից մեկը փորձել է գումար տալ։ Լևոն Ներսիսյանը չի թողել։ Ձեռքը հանգիստ տարել է գրպանը, մեկ ռուբլի հանել, հավանաբար վերջինը, մեկնել նրան ու արտիստական իր գեղեցիկ ու ազդեցիկ ձայնով բարձր-բարձր ասել․

-Վերցրու, բայց լավ իմացիր թշվառակա՜ն, աշխարհում պիտի հայ մուրացիկ չլինի…