Մա՛մ, բայց ես զինվոր չեմ, չեմ ուզում մեռնել․ արցախցի 9-ամյա տղայի խնդրանքը մորը

«Ես լացել չգիտեմ, բայց սեպտեմբերի 19-ին, երբ այլևս հույս չկար, որ Արցախից փրկվող կլինի, ընկա մորս գիրկը ու խոստովանեցի, որ ես երջանիկ մարդ եմ, շնորհակալ եմ ծնողներիս ամեն ինչի համար․․․»,- Oragir.News-ի հետ զրույցում ասաց Արցախից բռնի տեղահանված, գրող Սոնա Համբարձումյանը։

«Երբևէ չէինք մտածում, որ մի բուռ մնացած հողի համար էլ կարող էր ոտնձգություն կատարվել, ու մենք կհայտնվենք գաղթի կիզակետում․․․Ես զգացի, թե ինչ է նշանակում գաղթական լինել․․․Ես Մայր Հայաստանը համարում եմ իմ հայրենիքը, բայց Մայր հայրենիքը կորցրեց իր վերջին զավակին․․․Մեր 3 օրերի գաղթի ճանապարհը չգիտեմ՝ ինչպես նկարագրել, որովհետև այն նկարագրելով չէ։ Դա սարսափ էր, որը մենք ժպիտով ենք դիմավորել, դա սարսափ է, որը և տխրելով ես գժվում, և ծիծաղելով․․․Ես դեռևս ինձ չեմ գտել, չգիտեմ, թե ինչպիսինն են իմ զգացումները, իմ անցյալն ինձ անընդհատ հետապնդում է, ես ամեն գիշեր երազիս մեջ Արցախում եմ․․․Ես հավատում եմ, որ Աստծո կամոք կրկին հանդիպելու եմ կյանքով լեցուն, կենսախինդ Սոնային՝ ինձ․․․»։

Արցախցի կինը նաև հիշեց 2020 թվականի պատերազմը, որի ընթացքում հատկապես տպավորվել են 9-ամյա որդու խոսքերն ուղղված իրեն․

«Մենք չէինք ուզում դուրս գալ, բայց 9 տարեկան տղաս փարվելով ոտքերիս ասաց՝ մա՛մ, բայց ես զինվոր չեմ, չեմ ուզում մեռնել․․․»։

44-օրյա պատերազմի ավարտից հետո արցախցի ընտանիքը վերադարձել էր հայրենիք, սակայն 2023 թվականին բռնի տեղահանվեցին։

Մանրամասները՝ տեսանյութում