Չեմ համակերպվում. իմ տունը, իմ սիրտը մնացել են Արցախում. բռնի տեղահանված

«Ամսի 19-ին սովորականի նման դպրոց էի գնացել, ես մանկավարժ եմ։ 13:10 դասը վերջացրի, եկա գյուղամեջ ու կռիվը սկսվեց։ Ամեն կողմից գրադով խփում էին, սնարյադների ձայնը ամեն տեղ լսվում էր։ Մենք չէինք վախենում, 4 պատերազմ ենք տեսել։ Մեզ միայն շփման գիծն էր հետաքրքրում, որտեղ մեր երեխաներն էին։ Երեկոյան հարձակումն ավելի ինտենսիվացավ, գիշերը 00:30 տղաս զանգեց, ասաց՝ մամա, մենք էլ չենք կարող պահել, իրենք շատ են, երեխաներին հանեք էդտեղից։ Մարդկանց գազելներով, կամազներով տեղափոխեցին Դրմբոն»,- Oragir.News -ի հետ զրույցում պատմում է Հայկանուշ Բեգլարյանը, ով ընտանիքի հետ Արցախի Մարտակերտի շրջանի Վաղուհաս գյուղից է բռնի տեղահանվել։

Արցախցի կնոջ պատմելով՝ իրենց հետ ոչ մի բան չեն վերցրել, մտածել են, որ հերթական անգամ թշնամին իրենց վախեցնելու փորձ է անում։

«Թաքնվել էինք անտառի բլրակի հետևը և սպասում էինք, որ մի լավ խաբար կլինի և հետ կգնանք մեր տները։ Էդպես բեռնատարներով մի կերպ հասանք Ստեփանակերտ, գիշերը նկուղում ենք մնացել, դրանից հետո Արցախի համալսարանի սենյակներից մեկում ենք մնացել»,- պատմում է արցախցի կինը։
Հրանուշ Բեգլարյանն ասում է՝ Հայաստանում իրենց շատ լավ են ընդունել, կամաց-կամաց հարմարվում են, թոռները արդեն մի քանի օր է դպրոց են գնում, բայց աչքը ճամփի է, Արցախի իր տունն է ուզում։
Ասում է՝ անգամ ամենավատ երազում չէր կարող տեսնել, որ Արցախի իր տունը թուրքին է մնալու.
«Չեմ համակերպվում. իմ տունը, իմ սիրտը մնացել են Արցախում...»:

Մանրամասները՝ տեսանյութում