Սարոյանի հայուն բեղերը

Ամերիկահայ հռչակավոր գրող, Պուլիտցերյան մրցանակի դափնեկիր Վիլյամ Սարոյանը աչքի էր ընկնում իր մանկական անմիջականությամբ։ Սիրում էր մանուկներին մանկական սիրով։ Նրան հավասարապես զարմացնում էին թե՛ մանկական խաղալիքները, թե՛ Արարատի վեհաշուք տեսքը, թե՛ թատերական մի փայլուն ներկայացում։

Արտակարգ համեստ էր։ Մի անգամ Երևանից վերադառնալուց առաջ խնջույքի պահին հավաքվածներին ասել էր․

-Այսպես լավ է, որ քիչ մնացի և շուտ կերթամ, թե չէ պիտի ձանձրանայիք, ըսեիք՝ սա ինչ թավաքալի, սարխոշ մարդ է։ Հետո պակասություններս պիտի տեսնեիք։ Իսկ այսպես որ կերթամ, պիտի կարծեք, թե շենքով-շնորհքով մարդ եմ։



Սարոյանի բեղե՜րը․ դա մի կարևոր շտրիխ էր նրա կերպարում։

Մահարին պատմում է, որ Մոսկվայում նրա սեղանի վրա տեսել է իր անգլերեն գործերի հրատարակութուններ ու նկատել, որ գրքերի վրա Սարոյանի նկարը չկա։

-Ինչո՞ւ նկարդ չեն դրել,- հարցրի։

-Հայու բեղերես կամչնան,- պատասխանեց նա կես կատակ, կես լուրջ,- բեղերս անգլիական չեն։



Երբ Երևանում հանդիպեցինք, ես չկարողացա չզարմանալ սարոյանական զարմանքով․․․

Բեղերը կրճատել էր հիսուներեք տոկոսով։

-Զարմանալի մարդ ես,-քրթմնջացի ես,- պատվական բեղերդ բերիր հասցրիր մինչև այստեղ և Երևան մտար կրճատ բեղերով․․․

-Օղո՛ւլ,- գրեթե բարկացավ նա,- ես իմ հայուն բեղերով ամերիքացիներուն, ֆրանսացիներուն կրնամ զարմացնեմ։ Այստեղ՝ Հայաստանի մեջ որո՞ւն զարմացնեմ։ Հայերեն չեմ գիտեր ու հայու բեղեր կպահեմ։ Կամչնամ։



Օվսաննա Իսրայելյան