Մենք ու աշխարհը ձեռք ձեռքի տված՝ արցախահայությանն ուղարկում ենք դժոխք

Մի խումբ մարդիկ, անկախ նրանց կուսակցական պատկանելությունից, դիմադիր ու ընդդիմադիր լինելուց, ներկոտում են Երևանի կենտրոնում վեր խոյացած Արցախի դրոշը և հայտարարում, որ դա անում են հանուն Արցախի: Հայաստանի իշխանավորները մեկը մյուսի բերանից խոսքը խլելով՝ աշխարհին փոխանցում են և Ադրբեջանին վստահեցնում, որ պատրաստ են Արցախը տեսնել այդ երկրի կազմում և մեզ համոզում, որ դա արվում է հանուն Արցախի անվտանգության և ապահովության: Իսկ ՌԴ արտգործնախարարը տեղեկացնում է, որ լուծարվում է Մինսկի խումը: Համանախագահող երկրների այդ խումբն ստեղծվել էր հանուն Արցախի, իսկ հիմա լուծարվում է արձյա՞լ հանուն Արցախի, քանի որ նրա առաքելությունը հանունն է:

Եվ այդ հանունն արվում է այն դեպքում, երբ կարճ ժամանակ առաջ ուղղակի սպանդի էր ենթարկվում Արցախի բնակչությունը: Արցախի գլխին տեղում էր արգելված ու քիմիական ռումբեր՝ չխնայելով տուն, ծննդատուն, մանկապարտեզ ու դպրոց: Հայաթափվեց Արցախի զգալի մասը, այսօր էլ, ոչ ակտիվ պատերազմական պայմաններում, շարունակվում է հայաթափումը: Այդ դժոխքի ականատեսն էր աշխարհը, իսկ մենք դա ուղղակիորն զգացինք մեր մաշկի վրա՝ տալով հազարավոր զոհեր ու վիրավորներ, ռազմագերիներ ու անհայտ կորածներ: Այդքանից հետո Հայաստանի իշխանությունները և Արևմուտքի իշխանություններն Արցախն ուզում են տեսնել Ադրբեջանի կազմում՝ հանուն Արցախի անվտանգության և պաշտպանության: Իրո՞ք: Հետաքրքիր է, կամ գուցե այլևս հետաքրքիր չէ, այդ ցանկացողների հոգին ի՞նչ ատոմներից է կազմված և արյան բաղադրությունն ինչպիսի՞ բջիջներ է կրում իր մեջ:

Ղրիմի հարցը լուծվեց կամ լուծվում է, Աբխազիայի, Հարավային Օսիայի հարցը լուծվեց, Դոմբասի հարցը լուծվում է, և այդպես աշխարհում՝ նմանատիպ հակամարտությունների, իսկ Արցախի հարցը տարրալուծվեց, որ ամենաառաջնայինն ու արդարացին պետք է լուծվեր: Չլուծվեց մեր կամքով ու ցանկությամբ, մեր ձեռքը տարրալուծեց: Եվ մենք ու աշխարհը ձեռք ձեռքի տված՝ արցախահայությանն ուղարկում ենք դժոխք: Այդպես՝ աշխարհը, իսկ մե՞նք: Այդքանից հետո մե՞ր հոգիներն ուր են գնալու՝ դրա՞խտ, թե՞ դժոխք:

Հուսիկ Արա