Խաղաղությունը ժողովրդին մոլորեցնելու միջոց է՝ Բաքվին և Անկարային բավարարելու համար

Ադրբեջանը գազը փակում է Արցախում այն օրը, երբ Երևանը հայտարարում է, որ ընդունելի են Բաքվի առաջարկած հինգ կետերը խաղաղություն հաստատելու և հարաբերություններ ստեղծելու համար: Նման հլու-մնազանդ ենթարկվելուց և պատրաստակամ կամակատար ներկայանալուց հետո, տրամաբանական է, որ հակառակորդը պետք է մեղմվեր, ընդառաջ գար և հումանիտար աղետ չստեղծեր, քանի որ բավարարված է: Բայց չմոռանանք, որ դիմացդ թուրք է, որը ոչ տրամաբանության կանոններին է ենթարկվում, ոչ էլ բավարարվելու չափ ու կշիռն է ընկալելի համարում: Թուրքի տրամաբանությունը մարդկային տրամաբանության շրջանակից դուրս է, թուրքի բավարարվելը մարդկային բավարարվածության հակառակ կողմում է: Թուրքը չի տրամաբանում, թուրքը չի բավարարվում: Թուրքի ցինիզմն ու լկտիությունը զորավոր են մարդկայն ամեն մի հրեշավոր ընկալումից: Սա պետք է հիշեին և են Հայաստանի իշխանությունները՝ ականջներին օղ արած:

Հայաստանի վարչապետը բացեիբաց, անթաքույց և անկաշկանդ հայտարարում է, որ համաձայն է ադրբեջանական առաջարկներին ու պահանջներին: Սա նշանակում է, որ Արցախն Ադրբեջանի կազմում ճանաչելն է, ինչն այդ երկրի երազանքն է: Երազանքին հասած, շոշափելիորեն հույս ունեցող ադրբեջանական զինուժը նույն օրը գրավում է Ասկերանի շրջանի անպաշտպան Փառուխ գյուղը՝ առանց կրակոցի: Եվ գյուղը դատարկվում է հայերից: Ադրբեջանը չի թաքցնում, որ Արցախը հայաթափելու է: Երբ Հայաստանը ճանաչո՞ւմ է Արցախն Ադրբեջանի կազմում, ինքն էլ այդպես է վարվում: Սա պատասխանն էր մեր վարչապետին և տրված հնարավորության օգտագործումը: Ադրբեջանն ամեն օր ապացուցում է, որ նպատակն է ցեղասպանություն իրագործել Արցախում և Հայաստանում: Այդքանից հետք հույս ունենք, թե խաղաղության պայմանագիր կստորագվրի: Դեռ տաք-տաք խոսում ենք, թե հակառակորդի սադրանքները մեզ չեն խանգարի, որ խաղաղության հասնենք: Իսկ Ադրբեջանը պատերազմի է հասնում: Դժվար չէ պատերազմում պարտված ժողովրդին խաղաղության տեսլականով մոլորեցնել, իսկ իրականում բավարարել Բաքվի և Անկարայի հրաշավոր պահանջները: