Թուրքիայի հետ սահմանը բացելով՝ հանձնվելու ենք որպես ռազմագերի

Ազգային ժողովում կոկորդ են պատռում, արդյո՞ք Թուրքիայի հետ հարաբերությունները կարգավորելու գործընթացում Հայաստանի կողմից բանակցող Ռուբեն Ռուբինյանը թուրքական գործակալ չէ՝ նկատի ունենալով Թուրքիայում նրա ուսումնառության հանգամանքը: Կամ արդյո՞ք դիվանագետ է, ունի՞ այնքան հմտություն, որպեսզի կարողանա թուրք փորձառու դիվանագետի հետ բանակցել և թուրքական ծուղակը չընկնել: Որևէ մեկը չի ուզում ընդունել, որ այս ամենը երրորդական հարց է: Ռուբեն Ռուբինյանի փոխարեն կարող էր լինել Հրաչյա Հակոբյանը կամ Արփի Դավոյանը, նույնիսկ Հովիկ Աղազարյանը, անգամ ՔՊ-ական կամ ոչ ՔՊ-ական սարի չոբան Խդոն: Արդյունքը նույնն է լինելու: Թուրքիան ստանալու է այն, ինչ նախատեսել է Ադրբեջանի հետ: Իսկ ամեն ինչի պատրաստ Հայաստանը տալու է այն ամենը, ինչը համարում է նախատեսելիորեն հարմար, նաև այն, ինչը դեռ չի գիտակցում, քանի որ այլևս մեր գիտակցությունը Թուրքիան է և Ադրբեջանը: Նրանք են որոշողը, մենք կատարողն ենք: Իսկ միջնորդ Ռուսաստանն ասելու է՝ դուք գիտեք ձեր հաշիվները: Այսպես թե այնպես՝ ինքն իր տեղում մնալու է: Մենք ենք աղ ու հացը առած բոկոտն վազում թուրքին ընդառաջ, իսկ թուրքը մեզ հետ աղ ու հաց կիսողը չէ: Մենք ենք վայնասուն բարձրացրել, թե սահմանը բացենք, որպեսզի լավ ապրենք: Իսկ թուրքը հակված չէ, որ մենք առհասարակ ապրենք: Թուրքիան ասում է՝ Արարատյան դաշտում մուսուլմաններ էին ապրում, 100 տարի առաջ են հայերը եկել այդ տարածք, այն մերն է: Ադրբեջանն ասում է՝ Էրիվանը մերն է. նվեր ենք տվել հայերին, հիմա փոշմանել ենք: Այդ գինն ունի սահման բացելը, Հայաստանով ենք վճարելու: Մենք որպես պատանդ, ռազմագերի ենք հանձնվելու Թուրքիային և Ադրբեջանին, քանի որ նրանք այսօր մեզ այլ կերպ չեն էլ դիտարկում, մենք էլ մեզ այլ կերպ չենք մատուցում, և նրանք մեզ հետ վարվելու են համապատասխան կարգավիճակով: Չեն թաքցնում, որ թրքալեզու երկրների միավորման ճանապարհին խոչընդոտ է Հայաստանը: Իսկ Թուրքիան հաղթահարելու է այդ խոչընդոտը: Մենք էլ պատրաստակամ պառկել ենք թուրքերի ոտքերի տակ և ասում ենք՝ հաղթահարի՛ր մեզ:

Հուսիկ Արա