Արցախցին չպետք է լռի, որ չհամարվի հանցավոր որոշումներին համաձայն․ բողոքի ակցիա կլինի

Հայաստանի կառավարության մի շարք որոշումներ, որոնք վերաբերում են տեղահանված արցախցիներին, իրենց էությամբ հիշեցնում են ավելի շուտ օտար, ավելորդ մի զանգվածի նկատմամբ քամահրական վերաբերմունք, քան՝ «քույրերի և եղբայրների» նկատմամբ հոգատարության դրսևորումներ։

Այս կարծիքին են բազմաթիվ արցախցիներ, որոնք ծանոթանալով հայտարարվող «աջակցության» մասին տեղեկացումներին, ուղղակի չգիտեն իրենց անելիքը, թե ինչպես են տեղավորվելու անոնսված գումարների մեջ։

Պետք է հաշվի առնել, որ խոսքն առաջին հերթին վերաբերում է ամենահիմնական հարցին՝ բնակարան ձեռք բերելուն, որը հնարավոր չէ շնչին 3 մլն դրամ տրամադրելու դեպքում։

Պարզագույն հաշվարկը ցույց է տալիս հետևյալ պատկերը։ Ենթադրենք, միջինը 4 հոգուց (այդ թվում 2 անչափահաս) կազմված ընտանիքին տրամադրվում է ընդհանուր 12 մլն դրամ, որից, ի դեպ, 6 մլն-ը՝ չափահասներին հատկացվող գումարը, ենթակա է վերադարձի։ Բայց վերադարձի մասին կխոսենք քիչ հետո։ Այսպիսով, 12 մլն դրամ գումարով 2 սենյականոց բնակարան հնարավո՞ր է ձեռք բերել, ենթադրենք, Հանրապետության մարզկենտրոններում։

Ուսումնասիրելով հայտարարությունների կայքերը, տեսնում ենք, որ, օրինակ, Գյումրի քաղաքում 1 սենյականոց բնակարանի միջին գինը կազմում է 30-35․000 ԱՄՆ դոլար, որը կազմում է 12․2-14․2․000․000 դրամ։ Սա, հիշեցնենք, Գյումրիի 1 սենյականոց բնակարանն է։ Վանաձոր քաղաքում գնային վիճակն էապես չի տարբերվում Գյումրիից։

Ընդ որում, փորձը ցույց է տալիս, որ եթե պետական բնակապահովման ծրագրեր են գործարկվել, ապա միանգամից ի հայտ է եկել անբարեխիղճ գնագոյացման գործոնը, ինչ ի հետևանքով միջինում 25-30% գնաճ է տեղի ունեցել։

Ընթերցողը թող նկատի առնի, որ խոսքը չի վերաբերում Երևանյան անշարժ գույքի գներին․ այստեղ ավանդաբար անգամներով թանկ է վաճառվում կամ վարձակալության տրվում բնակարանը։

Ուրեմն, բոլոր հաշվարկներն ակնհայտորեն ցույց են տալիս, որ առաջարկվող գումարները չնչին են և միտումնավոր կերպով հաշվի չեն առնում «գետնի վրայի» իրողությունները։ Սա հստակ ցույց է տալիս Հայաստանի իշխանությունների, եթե կարելի է ասյպես ասել, թշնամական վերաբերմունքն այն մարդկանց նկատմամբ, որոնց ընդունել են «մեկ շաբաթվա ընթացքում» և այդ ժամկետում իրենց «հերոսական» կեցվածքն անամոթաբար թմբկահարում էին անգամ ՄԱԿ-ի ամբիոնից։

Այսպիսով, արցախցիների շրջանում բավական արագ տեմպերով հասունանում է բողոքների միջոցով իրենց ամենահիմնարար կարիքի լուծման անհրաժեշտությունը։ Եվ դա միայն կարելի է ողջունել, քանի որ հակառակ դեպքում, ինչպես ասում են, «լռությունը համաձայնության նշան է»։

Տիգրան Աթանեսյան