Ընկերները կռվել ու զոհվել են մարտական դիրքում իրար ձեռք բռնած

Մարտակերտի շրջանում մի փոքրիկ գյուղ կա Կոճողոտ անվամբ։

Գյուղը երբևէ հայրենասիրության պակաս չի զգացել՝ սկսած Առաջին համաշխարհային պատերազմից մինչ վերջին՝ 2023 թվականը, որը, ցավոք, ավարտվեց մեր պատմական հայրենիքի զավթմամբ։

Մեկօրյա պատերազմում Կոճողոտը կորցրել է երիտասարդ կյանքեր, որոնցից մեկն էլ Կարեն Մարտիրոսյանն էր, ով կռվեց մինչև վերջ, կյանքը զոհաբերելով հայրենիքի պաշտպանությանը։ Հոր՝ Էրիկի խոսքով՝ որդին իր հենարանն ու ուժն էր, որը կորցրեց մեկ ակնթարթում։ «Որդիս, ով ինձ հետ միասին 44-օրյա պատերազմում մարտնչել է Եղնիկներում, զինադադարից հետո շարունակեց ծառայությունը Հաթերքի դիրքերում։ Կարենը մեր տան ուժն ու հենարանն էր։ Իսկ այսօր մեզ համար արժեզրկվել է անգամ ապրելը»,- ասում է Էրիկը։

Կարենը ֆիզիկապես շատ պատրաստված էր, դա էր պատճառը, որ ծնողները սկզբում չէին հավատում, որ իրենց որդին չկա, մտածում էին, որ իրենց որդին ճարպիկ է, տեղանքին էլ բավականին լավ ծանոթ, կկարողանա փրկվել։ «Երբ հաստատվեց զինադադարը, սկսեցի որդուս փնտրել։ Այդ օրը Մարտակերտի դիրքերում շատ զոհեր էինք տվել, իսկ մեր գյուղի տղաները հենց Հաթերքի դիրքերում էին հիմնականում։ Մեր համագյուղացի Մերուժանը, գնաց ու ճանաչեց և՛ իր եղբորը՝ Վարդանին, և՛ որդուս։ Նրանք երկուսն էլ նույն դիրքում էին կռվել և զոհվել»,- ասում է Էրիկը, ում խոսքով հետո են իմացել, որ ռուս խաղաղապահների հետ դիերը դիրքերից իջեցնելիս՝ տեսել են, որ երկու ընկերները զոհվել են իրար ձեռք բռնած։

«Կարենն ու Վարդանը զոհվել են իրար ձեռք բռնած։ Հավանաբար, փորձել են իրար օգնել, բայց վնասվածքները շատ են եղել, տղերքը չեն դիմացել»,- ասում է Էրիկ Մարտիրոսյանը, ով այս պատերազմում կորցրել է ոչ միայն որդուն, այլև աղջկա ամուսնուն։ Դստեր փխրուն ուսերին է մնացել երեք անչափահաս երեխաների խնամքը։

Մարտիրոսյանների միակ մխիթարանքն այն է, որ որդու մարմինը կարողացել են բերել ու հուղարկավորել Եռաբլուրում։