Երբ Հակարիի կամրջին էինք մոտենում, ասացի` որ էստեղից անցանք, մեզ էլ մեռնել չկա․ բռնի տեղահանված

«Կյանքիս ամենածանր, ամենաերջանիկ ու տխուր օրերն եմ տեսել Արցախում։ Առաջին պատերազմի ժամանակ շատ փոքր եմ եղել, պապիկս ու հորեղբայրներս առաջին պատերազմի ժամանակ են զոհվել։ Արցախն ապրում էր, ես չեմ վարանի և կասեմ,այո նույնիսկ բլոկադայի օրերին էր Արցախը ապրում», - Oragir.News-ի հետ զրույցում պատմում է Մարտունու շրջանի Թաղավարդ գյուղից բռնի տեղահանված Անժելա Ավանեսյանը։

Արցախյան 44-օրյա պատերազմից հետո գյուղի կեսն անցել է թշնամու վերահսկողության տակ, Անժելան ասում է`ադրբեջանցիները անընդհատ կրակում էին, մուղամ էին միացնում, կրակում էին դաշտում աշխատող գյուղացիների վրա։

Արցախցի 32-ամյա Անժելայենց տունն էլ 44-օրյայի ժամանակ անցավ թշնամու վերահսկողության տակ, գյուղից վերջինն են դուրս եկել։

«Ովքեր տուն էին կորցրել պիտի Կարմիր Շուկայում տուն կառուցեին, սպասում էինք։ Սկզբում մեր վերահսկողության տակ մնացած Թաղավարդում էինք մնում, հետո Ստեփանակերտուն տուն վարձեցինք, ճամպրուկային տրամադրությամբ ապրում էինք, որ հեսա մեզ տուն կտան կգնանք։Ով կմտածեր, որ մի օր մեզ մեր երկրից կվռնդեն։Այո, մեզ մեր երկրից վռնդեցին, մեզ ժամանակ տվեցին հավաքվել և դուրս գալ, կամ մնալ ու ինտեգրվել, որը մեռնելու հավասար մի բան է։ Սեպտեմբերի 19-ին դպրոցում էի, կրակոցների ձայն լսեցինք, մտածեցինք ռուսները վարժանքներ են անում։Հետո սաստկացավ կրակոցները, անդադար կրակում էին...երեխաներիս վերցրի ու ամենակարճ ճանապարհով տուն գնացինք։ Ռմբակոծության ձայները պարզ լսվում էին, բալիկներիս պինդ գրկեցի, ինձ թվում էր, որ մեզ վրա են կրակում։ Երեխաները վախենում էին, գոռում...մի սարսափ ֆիլմ։Սկսեցին պանիկա գցելը, որ շուտ փախեք, թուրքերը տներ են մտել, մարդկանց խոշտանգում են։ Աննկարագրելի են զգացողություննեըս, պատմում եմ ու նորից վերապրում այդ դժոխքը։ Ստեփանակերտի դպրոցի նկուղում էինք...մարդիկ գոռում էին, շտապում, կապ չկար, կանայք իրենց ամուսիններին էին փնտրում մի մասը ողջերի մեջ, իսկ մյուսներն էլ զոհերի։Մեկ օր հետո կռիվը կանգնեց, պաշտոնական ոչ մի տեղեկություն, բայց ժողովրդի մեջ սկսեց տարածվել խոսակցություն, որ կռիվը կանգնել է պայմանով, որ ՊԲ զորքը զենքերը պիտի շպրտի և հանձնվի։Ամուսինս շրջափակման մեջ է եղել, ռուսների օգնությամբ դուրս են եկել շրջափակումից։Սեպտեմբերի 22-ին պոստերից եկավ, ես իրեն էդպես ջախջախված չէի տեսել։ Մինչև հիմա ջղաձգվում է, որ պատերազմի մասին հարցեր եմ տալիս։Ինը ամիս սոված պահելուց հետո հարձակվեցին Արցախի վրա, նենգորեն տիրացան Արցախին։Ես չգիտեմ երևի գժվել եմ, բայց սա վերջը չէ...գուցե Նիկոլ Փաշինյանի և Արայիկ Հարությունյանի նմանների համար Արցախի հարցը փակված է, բայց ոչ արցախցիների համար»,-շարունակում է արցախցի կինը։

Անժելա Ավանեսյանը պատմության ուսուցչուհի է, ասում է` Հայաստանում դեռևս չի կարողանում աշխատանք գտնել, բայց հույսը չի կորցնում։ Ասում է` երբ Հակարիի կամրջին էինք մոտենում, ասացի` որ էստեղից անցանք, մեզ էլ մեռնել չկա։

Սեպտեմբերի 28-ին են հասել Հայաստան դժվար ու փորձություններով լի ճանապարհով։ Հիմա ընտանիքի համար կարեւորը աշխատանք գտնելն է։Ամուսինը թեև զինվորական է, բայց որոշել է էլ չի հագնելու զինվորականի համազգեստը, որովհետև ամեն ինչ արժեզրկվել է։