Շրջափակման մեջ կորցրի ընկերներիս․ պատմում է հրաշքով փրկված զինծառայողը

«2020 թվականից հետո թշնամին միշտ էլ սահմանին կուտակումներ է արել, իսկ դա ենթադրում էր, որ հերթական կռիվն անխուսափելի է։ Այնպես որ ես մինչև պատերազմը սկսելն եմ կանխազգացել ամեն ինչ»,- Oragir.News-ի հետ զրույցում ասում է պայմանագրային զինծառայող Նորայր Ասրյանը։

Նորայրն ասում է, որ վերադասին պարբերաբար տեղեկացրել են սահմանին տիրող իրավիճակի մասին, սակայն վերջինները պատասխանել են, որ զորավարժությունների են նախապատրաստվում և անհանգստանալու կարիք չկա։ Իսկ, երբ պիտի իջնեին դիրքերից, իրենց չեն թողել՝ ասելով, որ «համար 1» է հայտարարված։ «Մինչև Սեպտեմբերի 19-ը մի շաբաթ շարունակ իջնում էինք տուն, բարձրանում դիրքեր․․․ Հենց այդ օրն էլ ընկանք շրջափակման մեջ, կորցրի ինձ շատ հարազատ ընկերների ու միայն տարածքին ծանոթ լինելս փրկեց, որ կարողացա անտառներով հասնել Ստեփանակերտ։ Կինս 5 երեխաներիս և 2 եղբայրներիս, կանանց ու երեխաների հետ արդեն դուրս էին եկել գյուղից ու ապաստանել Իվանյանի ռուսական ռազմաբազայում: 4 օր մնացինք այնտեղ՝ հույս ունենալով, որ հետ կդառնանք գյուղ: Սեպտեմբերի 24-ի երեկոյան հայտարարեցին, որ պիտի դուրս գանք Արցախից»,- ցավով է պատմում Նորայրը։



«Սեպտեմբերի 25-ին մեր ողջ գերդաստանը՝ 15 երեխաներով, սոված-ծարավ, հյուծված՝ 3 օր ճանապարհ կտրելուց հետո, վերջապես հասանք Երևան, մի քանի օր բարեկամի տանը մնալուց հետո, վերջապես տուն գտանք ու տեղափոխվեցինք Կավաձոր»,- ասում է Նորայրը, ում 14 հոգանոց ընտանին այսօր ապրումէ մի տանը, որտեղ ոչ միայն ցուրտ է, այլև զուրկ է տարրական բոլոր պայմաններից։



Նորայրի ընտանիքը երանի է տալիս այն օրերին, երբ բլոկադա էր, հացը գնում էին կտրոնով, երեխաներն ամիսներով քաղցրի երես չէին տեսնում, բայց երջանիկ ու հավատով էին լցված՝ գալիք լավ օրերի հանդեպ։ Ասում են, որ հույսն իրենց մեջ չի մեռել, որ մի օր հետ են գնալու հայրենի տուն։