Հայրենիքի անունից սխրանքներ գործել և հավատալ հաղթանակին․ ահա սա է մեր ուժի աղբյուրը․ այսօր Դուշման Վարդանի ծննդյան օրն է

Աշխարհում ամենից շատ հայրենիքը, ապա իր Զարիկ մորը սիրող Դուշման Վարդանը հերոսացավ, երբ ընդամենը 26 տարեկան էր, բայց իր սխրանքով ու նվիրումով գունազարդեց մեր պատմության ամենափառահեղ էջը՝ Արցախի ազատագրումը։

Այսօր Արցախյան պատերազմի հերոս, Հայաստանի հերոս, ֆիդայի Դուշման Վարդանի ծննդյան օրն է։

Վարդան Ստեփանյանը ընտանիքի առաջնեկն էր։ Գրադարանավար մայրը որդուն մեծացրել էր՝ սնելով ազնիվ գաղափարներով, որոնք հետո պիտի հասունանային պատանու գիտակցության մեջ, ի վերջո առաջնորդեին դեպի մարտիրոսացում։



Առհասարակ, տեսակով մարտիկ էր, զինվոր, և պատահական չէ, որ ինքնակամ ցանկություն է հայտնում, որ իրեն ուղարկեն պատերազմող Աֆղանստան՝ հատուկ պատրաստականության զորքեր։ Այստեղ պիտի կոփվեին հայրենիքի զինվորի կամքն ու ոգին․ նա պատրաստվում էր մեծ մարտին։

Պայթեց պատերազմը․․․ Զենքի կիրառման մեջ վարպետացած Վարդանը դարձավ Լեռնային Ղարաբաղի բանակի երկրորդ գումարտակի փոխհրամանատար։

Դուշման Վարդանի երազանքը Շուշի-Լաչին ճանապարհով տուն վերադառնալն էր։ Շուշիի ազատագրումը խենթություն էր թվում, իսկ նա առաջիններից էր, որ համարձակվեց երազել հայոց բերդաքաղաքի ազատագրման մասին։ Եվ դարձավ առաջիններից մեկը, որ ոտք դրեց երազային Շուշիում։



Վարդանը անմահացավ 1992 թ․ հուլիսի 3-ին, երբ իր զինվորական ընկեր Երոյի (Արմեն Երիցյան) և Արայիկի (Արա Ավագյան) հետ մարտական առաջադրանք էր կատարում ԼՂՀ Մարտունու շրջանի Մյուրիշեն գյուղի մոտակայքում։

Ինչպես խոստացել էր, վերադարձավ Լաչինով, բայց արդեն եռագույնի մեջ փաթաթված…

Պատգամել էր․ «Եթե զոհվեմ, զինված, մաքուր հագնված կգաք թաղմանս ու գլխիս տակ դաշույն կդնեք, որ էն աշխարհում էլ պայքարեմ»։