Այս պայմանագրով հետագայում մեր նկատմամբ կարող է դատաիրավական գործընթացներ սկսվեն․ Տարոն Սիմոնյան

Բնականաբար, չենք կարող վերլուծել դրույթները, քանի դեռ չենք տեսել, կարդացել պայմանագիրը։ Բայց այն բառերը, արտահայտությունները, որոնք օգտագործվում են այդ պայմանագիրը բնորոշելիս, որոշակի ենթադրություններ տալիս են։ Այս մասին այսօր «Խաղաղության համաձայնագիր․ սահմանադրականության հարցն ու միջազգային իրավաքաղաքական հետևանքները» խորագրով համաժողովի ժամանակ հայտարարեց իրավաբան, նախկին պատգամավոր Տարոն Սիմոնյանը։

Իրավաբանի խոսքով, եթե մեկ պետություն սպառնում է մեկ այլ պետության և պարտադրում է ստորագրել պայմանագիրը, այն Վիեննայի կոնվենցիան համարում է պայմանագրի առոչնչության հիմք։ Միջազգային պայմանագիրը կարող է և պետք է ուժ ունենա միայն այն պարագայում, երբ նրանում արտահայտված է պետության ազատ կամքը։ «Եթե պետությունն ընդունում է, որ պատերազմում պարտվել է և պարտության արդյունքում կնքում է խաղաղության պայմանագիր, այնտեղ ամրագրում է, որ համաձայն է, որ այսուհետ իր զորքերը, սահմանը ինչ-որ ձևով պետք է փոխվեն, սա նշանակում է , որ այդ պետությունը կա՛մ սպառնալիքի ներքո է կնքում այդ պայմանագիրը, կա՛մ ընդունում է, որ ժամանակին ագրեսոր է եղել և հիմա իր զորքերը հետ է քաշում»,- ասաց Սիմոնյանը։

«Ինչպե՞ս է ստորագրվել նոյեմբերի 9-ի փաստաթուղթը, կա արձանագրում, որ դա ստորագրվել է սպառնալիքի ներքո, այսինքն եթե հետագայում մենք որոշակի քաղաքական և դիվանագիտական ռեսուրսներ կարողանանք կոնսոլիդացնել, փաստաթղթի իրավական վիճարկման համար հիմքեր կարող ենք ստեղծել, որովհետև պետության ղեկավարությունն ընդունել է, որ սպառնալիքի ներքո է ստորագրել։ Եթե պետության ղեկավարն ընդունի, որ խաղաղության պայմանագրի դեպքում էլ է սպառնալիքի ներքո գնում կնքման, այն կարող է վնասները կառավարելու գործիք ծառայել։ Սակայն, եթե պետությունը չի ընդունում, որ սպառնալիքի ներքո է ստորագրում, այն իրավական հետևանքներ է առաջացնելու, մեր նկատմամբ հետագայում կարող է՝ դատաիրավական գործընթացներ սկսվեն»,- նշեց Տարոն Սիմոնյանը։