Մենք պատերազմում պարտվել ենք, բայց Արցախը տանուլ չենք տվել. տանուլ ենք տալիս հիմա

Հայաստանի զինված ուժերը Արցախի հանրապետությունից վերջնականապես դուրս կբերվեն մինչև սեպտեմբեր: Այսուհետ Հայաստանը ո՛չ ժամկետային, ո՛չ էլ պայմանագրային զինծառայողներով չի համալրի Պաշտպանության բանակը: Սա մեր պաշտոնական դիրքորոշումն է: Հայաստանն այլևս չի հանդիսանում Արցախի անվտանգության երաշխավորը: Հայաստանը ձեռքերը լվանում, հրաժարվում է Արցախից, ետ է քաշվում՝ փեշը թափ տալով: Սա աներկբա, ուղղակի նշանակում է հրաժարվել Արցախից: Իսկ մենք քննարկում ենք՝ Արցախի խնդրի կարգավորման նշաձողն իջեցնո՞ւմ է, թե՞ չի իջեցնում պաշտոնական Երևանը, ճանաչո՞ւմ է, թե՞ չի ճանաչում Արցախն Ադրբեջանի կազմում: Արդեն նշաձողեր ու սահմաններ չկան, կա հստակ դիրքորոշում՝ հանձնելու Արցախը:

Մենք վերջնականապես չենք կորցրել Արցախը: Մենք պարտավոր ենք պայքարել հանուն Արցախից մնացած մասի և պաշտպանել արցախահայությանը: Սա մեր և արցախցիների իրավունքն է: Ոչ ոք չի կարող մեր իրավունքը մեզանից խլել, եթե կամք ունենք և վճռականություն: Մենք պատերազմում պարտվել ենք, բայց Արցախը տանուլ չենք տվել. տանուլ ենք տալիս հիմա: Որքան էլ հոխորտա Բաքուն՝ իր աքլորացած բռնապետով, որևէ կերպ չի կարող մեզ պարտադրել հրաժարվել Արցախը պահելուց և պահպանելուց: Չի կարող, եթե մենք չուզենանք, եթե մենք չընկրկենք Արցախը պաշտպանելուց:

Ադրբեջանն առաջին պատերազմում շատ ավելի ծանր ու նվաստ պարտություն կրեց, բայց չհրաժարվեց հայերով բնակեցված ու պատմականորեն հայկական Արցախից, որ կորցրել էր շատ հեռու: Իսկ մենք հրաժարվում ենք, երբ ամբողջովին չենք կորցրել Արցախը, և այդ հողի վրա դեռ ապրում են բնիկ տերերը: Մենք վերջին պատերազմում չենք կորցրել այնքան, որքան ազատագրել էինք առաջին պատերազմում:

Իսկ մեր մեջ դեռ կասկածողներ կան, գուցե հստակ համոզվածներ էլ կան, որ Նիկոլը և իր շրջապատն Արցախը հանձնելու, հարցը թուրքական տարբերակով փակելու համար չեն եկել իշխանության: Սա միամտություն է կամ համախոհություն երկու թշնամու՝ Բաքվի և Երևանի չտարբերվող իշխանությունների հետ: Եկել են, հանձնել և հանձնելու են: Եվ միայն Արցախի կորստով չէ, որ փառավորվելու են: Նրանց փառապսակը Հայաստանը պատառ-պատառ հրեշի երախը խցկելն է լինելու: