«Չէի կարող այդ չոլերից կտրուկ հայտնվել բեմում». Վահագն Սիմոնյանը 10 տարվա դադարից հետո վերադարձել է

10 տարի ելույթ չունենալուց հետո դերասան Վահագն Սիմոնյանը բեմ բարձրացավ «Ես վերադարձա» 2 ժամից ավելի տեւած սթենդափով՝ լի ուրախությամբ, անցած ճանապարհի դառը դասերով, բայց կյանքի նկատմամբ անսահման սիրով ու լավատեսությամբ։

Երկար տարիներ անտուն մնացած ու մարդկանցից մեկուսացած դերասանը վերադարձել է իմաստնացած ու նոր փորձով։ Նրա անմոռանալի արկածները, ապրած հետաքրքիր օրերն ու խորհրդավոր մտքերը հուզեցին հանդիսատեսին: Երբ Սիմոնյանն անկեղծացավ, որ կարոտել էր նրանց, դահլիճից էլ փոխադարձ կարոտի խոստովանություններ հնչեցին։
Դերասանը խորհուրդ տվեց երբեք ու ոչ մի իրավիճակում չընկճվել եւ խավարից չվախենալ, քանի որ դրան միշտ հաջորդում է լույսը։ Պատմեց ծնողներից ու իրեն կրկես տանող պապիկից, որի շնորհիվ տպավորվել էր Լեոնիդ Ենգիբարյանով ու երազել նրա պես ծաղրածու դառնալ։ Այդ նպատակով օրերով սովորում էր մեկ անիվով հեծանիվ վարել, ինչը հատկապես զայրացնում ու ամաչեցնում էր հորը, քանի որ նա չէր ցանկանում, որ որդին դերասան դառնա։

Ապա հանդիսատեսին իր հետ տարավ հեռավոր ԳԴՀ, որտեղ ծառայում էր ու շատ անկարգ զինվոր էր, հետո վերադարձավ Երեւան՝ ընկերների հետ արկածներ որոնելու ու Երիտասարդական պալատում խնջույքներ անելու համար։

Սթենդափը ժամանակ առ ժամանակ ընդհատվում էր էկրանին ցուցադրվող նրա հարցազրույցներից մտքերով, ժամանակին շատ հայտնի «Թաքնված տեսախցիկ»-ի կադրերով ու ֆիլմերից մեջբերումներով։

«Երջանիկ եմ: Ամեն առավոտ արթնանում եմ ու այս արեւը տեսնում։ Ասում եմ՝ Փառք քեզ, Տեր Աստված, այս պահին միլիոնավոր մարդիկ աշխարհում մեռնում են, ես ողջ եմ։ Ամենամութ պահը լուսաբացից առաջ է: Ու մինչեւ լույսի գալը բնությունը սկսում է կենդանանալ, եւ տարբեր կողմերից սկսում են հնչել թռչունների ձայները։ Բառերով չեմ կարող բացատրել, թե դա ինչ զգացողություն է։ Երբ մի երեք անգամ դա ապրում ես, զգում, հասկանում ես՝ դրանից առավել զգալու ոչինչ չկա»,- բնության հետ իր կապն այսպես է բացատրել նա։

Մանրամասն՝ bravo.am կայքում։