Մարոկկացիների հաղթանակն ու իսպանական ամոթը

Երեկ երկակի, իրարից խիստ տարբեր զգացողությունների ու տրամադրությունների օր էր Իսպանիայում:

Իսպանիա-Մարոկկո ֆուտբոլային խաղի անսպասելի ավարտից հետո, որոշեցի դուրս գալ զբոսնելու: Ուզում էի ինչ-որ կերպ ցրել Իսպանիայի պարտությունից առաջացած տխրությունս ու նաև փողոցում նայել իսպանացիների դեմքերին ու տեսնել և, ի վերջո, հասկանալ, թե ինչ է իրականում նշանակում «իսպանական ամոթը»:

էն էլ պարզվեց՝ ի՞նչ ամոթ, ինչ բան... իսպանացիների մոտ էլի տոն էր: Սահմանադրության օրն էին նշում, շքերթ, թատերականացված տեսարաններ, երաժշտություն, պար...

Բայց որքան էլ թաքցնեին, միևնույնն է, տոնում էին ամոթը սրտներում ու տխրությունը՝ աչքերում...

Իրական տոնը մարոկկացիների մոտ էր:

Հետաքրքիրն այն է, որ երբ Իսպանիայում որևէ մեկը տուն է փնտրում` գնելու կամ վարձելու համար, ապա ճշտում է. «հո մարոկկացիներ ու գնչուներ չկա՞ն այդ թաղամասում»:

Այստեղ մարոկկացիներն ապրում են առանձնացած, կենտրոնից հեռու՝ իրենք իրենցով, իրենց կյանքով ու իրենց թաղամասում:

Երեկ նրանք ամենուր էին... էսպլանադայում` դա ոնց որ մեր Հյուսիսային պողոտան լինի, իրենց դրոշներով, իրենց երաժշտության տակ պարում էին մարոկացիները: Ցնծության մեջ էին: Իրենց նայելով, ես էլ էի անկեղծ ուրախանում, որովհետև մեծ ջանքերի ու բազմաթիվ դժվարություններ հաղթահարելով աֆրիկյան այս փոքրիկ, իրենից ոչինչ չներկայացնող երկիրը ցնծում էր իր հաղթանակով... թեկուզ փոքր, թեկուզ մեկօրյա, բայց հաղթանակով...

Իսպանացիներն անցնում էին նրանից կողքից, տխուր ժպտալով, հանդուրժող հայացքով ու «իսպանական ամոթը» դեմքներին դաջված։

Կյանքը շատ հակասական, բազմազան, միշտ զարմացնող, անսպասելի բան է ու երևի հենց դրանով է անասելի հետաքրքիր ու հաճելի...

Նաիրա Եղիազարյան