Իմ հայրենիքը Հայաստանի Հանրապետությունն է

Հայրենիքի տարբեր ընկալումներ կան մեր հասարակությունում։ Ոմանք կարծում են, թե հայրենիքը եթերային, վերացական ինչ-որ բան է։ Քիչ չեն հուզական ընկալումներով առաջնորդվողները, որոնք հայրենիքի հանդեպ սեր են քարոզում՝ առանց հայրենիքի մասին որոշակի պատկերացում ունենալու։ Ոմանք հայրենիքն ասոցիացնում են լեզվի կամ կրոնի հետ։ Ոմանք իներցիայով համարում են, որ սովետն է իրենց հայրենիքը, ռուսներն էլ մերոնք են։ Ոմանք օտարամոլ են, կարծում են, թե ռուսական դոմինանտությամբ ինչ-որ ինքնավար միավոր է իրենց հայրենիքը։ Ոմանք համարում են, որ իրենց հայրենիքը միայն Արցախն է։ Ոմանք կարծում են, որ հայրենիքի մեջ են մտնում ոչ միայն Արցախը, այլև Արևմտյան Հայաստանը, Նախիջևանը, Կուր-Արաքսյան հանրապետության մասին են խոսում։ Ի վերջո՝ «Ո՞րն է, բաբո՛, մեր հայրենիք»։

Եթե չկտրվենք իրականությունից և իրերը կոչենք իրենց անուններով, ապա մեր հայրենիքը Հայաստանի Հանրապետությունն է։ Հայաստանի Հանրապետությունը հայրենիք համարողին անվանում են պետականամետ։ Հայրենիքն այլ սահմանների, հոգևոր, լեզվական, կրոնական սահմանափակումների, իռացիոնալ բնութագրումների կամ օտարամետ բարդույթների մեջ կաղապարողը անուն չունի, հասարակության մեծ մասի կողմից մերժվում է, բայց ընդհանրական պիտակավորում դեռ չի ստացել։

Քաղաքական դաշտն այսօր խրամատավորված է։ Մի խրամատի մեջ այն ուժերն են, որոնք կուրորեն սպասարկում են իշխող ուժի շահերը։ Նրանց հիմնական խոսքը սևեռված է նախկին նախագահների անձերի վրա։ Մյուս խրամատում անխնա քննադատում են քաղաքականություն որոշողներին՝ սևեռվելով վարչապետի անձի վրա։ Սակայն այս երկու խրամատներում էլ կան պետականամետ անհատներ, որոնք պատրաստ են նվիրվել հայրենիքի՝ Հայաստանի Հանրապետության շահերը սպասարկելուն։ Նրանք հայրենիքի շահը բարձր են դասում և չեն խճճվում սև-սպիտակի կամ ներկա-նախկինի բաժանումների մեջ։

ՀՀ քաղաքական համայնքի անդամների մի զգալի մասը պետականամետ է։ Նրանց խոսքը ռացիոնալ է, լսարանի համար հասկանալի, պարունակում է քաղաքական միտք կամ հավակնություն։ Մինչ օրս չի հաջողվել, բայց լավ կլինի, եթե առաջիկայում պետականամետ ուժերն ու անհատները միավորվեն, կազմեն մեծ կուսակցություններ կամ քաղաքական տևական գործունեության դաշինքներ և քաղաքական խոսույթը դարձնեն նպատակային, Հայաստանի Հանրապետության անկախության և ժողովրդավարության ամրացման վերաբերյալ պետականամետ ծրագրեր բերեն ասպարեզ ու երկիրը ոտքի կանգնեցնեն։