Բաց ձեռքերով իշխանության եկածը բռունցք է իջեցնում ժողովրդի գլխին

Բռունցքը մերժած, բաց ձեռքերով իշխանության եկածը բռունցք է իջեցնում խաղաղ ցուցարարների, իրեն իշխանության բերած ժողովրդի գլխին: Ուժի կիրառումը վախի դրսևորում է, իսկ սրանց վախն ամեն օր է խորանում: Հիմա դեռ քիթ ու բերան արյունելով, կոկորդ սեղմելով, թև ու ոտ կոտրելով, հագուստ պատռելով են իրենց ուժը ցույց տալիս՝ զգացած վախին համաչափ: Վաղը, վախի նիշի բարձրանալուն զուգընթաց, ինչպես ջերմաչափի սնդիկի սյուն, ուժի սրությունն է վտանգավոր ու կյանքի հետ անհամատեղելի դառնալու: Ուժի կիրառման բոլոր ձևերն է փորձելու և երբեք կանգ չի առնելու բարոյական ու մարդկային սահմանի առաջ, միչև վերջ է գնալու բռնութունը մերժելու խաբկանքով եկածը: Սա է այդ տեսակի սկզբունքը, բարոյականությունն ու սահմանը:

Չորս տարի առաջ այդ ցուցարարի գլխին, որ հեղափոխություն էր անում, որպեսզի տապալի բռնապետությունը, ռեժիմն ու վախը, ոչ մի անգամ բռունցք չիջավ: Խեղճ ու ողորմելի չէր, դուխով էր փակում, ինչ ցանկանում էր, դուխով էր մտնում, ուր ուզում էր: Իսկ հիմա, որ ժողովրդի երկիր է, ժողովրդի իշխանություն, բռունցք է իջնում այդ նույն ժողովրդի գլխին խաղաղ ցույցերի համար: Ցուցարարը նույնն է, պահանջը՝ նույնը, իշխանությունը նույնը չէ: Գուցե մենք շփոթե՞լ ենք տեղերը բռնապետության ու ժողովրդավարության: Բռնապետությունը հանդուրժում էր, ժողովրդավարությունը բռնանում է: Բռնապետության ժամանակ ոստիկանը մերն էր, ժողովրդավարության ժամանակ ոստիկանը մեր դեմ է:

Հեղափոխությունից առաջ ազատագրված Արցախ ունեինք, հիմա բռնազավթված Արցախ ունենք: Հեղափոխությունից առաջ պաշտպանված սահմաններով Հայաստան ունեինք, հիմա թշնամին Հայաստանի սահմաններից ներս է: Ոչ միայն լիճ ու սար է գրավել, տուն ու արոտավայր, նաև միջպետական մայրուղին է զավթել: Հեղափոխությունից առաջ քաղբանտարկյալներ չունեինք, հիմա քաղաքական հայացքների համար բանտարկվածներ ունենք: Եթե համեմատում ենք, դնում կշեռքի նժարներին, ժողովրդավարությունն ու ազատությունն այն ժամանակ էին՝ հեղափոխությունից առաջ, ռեժիմն ու բռնությունը հիմա են՝ հեղափոխությունից հետո: Ինչպես կան հակահերոսներ, այնպես էլ կան հակահեղափոխություններ՝ իրենց հակափրկիչներով: Սա մեզ հետ պատահածն է:

Սա մերժեց բռունցք պարզելը, որ միասնության, ուժի և պաշտպանության խորհրդանիշն էր, փոխարենը եկավ՝ ձեռքը բաց պարզած, մատները ցրված, որ հանձնվելու նշանն էր: Բաց ձեռքերով, ցրված մատներով կանգնեցինք թշնամու առաջ և հանձնվեցինք: Իսկ բռունցքը, որ պահել էր, պարզում է հիմա՝ իջեցնելով ժողովրդի գլխին՝ իր նման ցուցարարի: Եվ սրա անունն է ժողովրդի իշխանություն: