Ինչպես են Հայաստանի վզին լուծումներ փաթաթվում

Եթե ուկրաինա-ռուսական պատերազմում ՌԴ-ն պարտվի և աշխարհակարգը փոխվի, ապա ՌԴ ներկայիս ղեկավարը պատմության դասագրքերում կորակվի չարիք կամ մոռացության կմատնվի։ Այսպիսին է պատմության դատաստանը։

ՀՀ առաջին նախագահի՝ մայիսի 5-ին հրապարակված «Ապացուցվածը և անապացուցելին» հոդվածը բացասաբար է ընկալվել հասարակության մեծ մասի կողմից։ Խորհրդային-բռնազավթված Հայաստանի վերջին և անկախ Հայաստանի առաջին ղեկավարը, կարծես, քաղաքականությունը պատկերացնում է խորհրդային բռնազավթման տարիների կլիշեներով։ Նա գրում է, թե ՀՀ քաղաքական գործիչը հլու-հնազանդ ընդունելու է այն լուծումը, որը փաթաթվելու է Հայաստանի վզին։ Արդյո՞ք ՀՀ առաջին նախագահը սխալվում է, թե՞ մի բան գիտի, որ ասում է։

1994-ի զինադադարի բանակցությունների շրջանակում պայմանավորվածություն է եղել, որ զինադադարից հետո ռուսական զորքերը դուրս են բերվելու Հայաստանից, Արցախից, Ադրբեջանից։ Ըստ այդ պայմանավորվածության՝ Արցախից դուրս են բերվել, Ադրբեջանից դուրս են բերվել, իսկ ՀՀ-ում, ի հեճուկս ձեռք բերված պայմանավորվածության, ռուսական ռազմակայան է տեղակայվել 1995-ի մարտի 16-ի պայմանագրով, որի տեքստը ՀՀ պաշտոնական աղբյուրներում չկա։ Ոչ թե փոխզիջումների մերժման քաղաքականությունն է հանգեցրել ազգային աղետի, ինչպես ուզում է ներկայացնել ՀՀ առաջին նախագահը, այլ Հայաստանում ռուսական ռազմակայանի ներկայությունն է եղել շանտաժի այն լծակը, որով ՌԴ-ն խոչընդոտել է Արցախի հարցի կարգավորումը 25 տարի՝ մինչև 2020-ը, պատերազմ է հասունացրել և նույն շանտաժով խաղաղապահ զորք մտցրել Արցախ, հետո Հայաստանի վզին փաթաթել Նոյեմբերի 9-ի կապիտուլյացիոն հայտարարությունը։ Արդյո՞ք քաղաքական գործիչը չի գիտակցում, որ ՀՀ-ում ռուսական ռազմակայան տեղակայելը աղետի արմատն է, շանտաժի այն լծակը, որով Հայաստանի վզին լուծումներ են փաթաթվում։

Գրեթե ոչ ոք չի կասկածում, որ ուկրաինա-ռուսական պատերազմում ՌԴ-ի պարտվելուց և աշխարհակարգի փոխվելուց հետո ռուսական զորքերը դուրս են բերվելու Ուկրաինայից, իսկ որոշ ժամանակ անց՝ նաև ՀՀ-ից։ Հետո պատմությունը կվերաիմաստավորվի, ՀՀ-ում ռուսական ռազմակայան տեղակայելը կորակվի քաղաքական աղետալի սխալ։ Եթե իրադարձություններն այսպես զարգանան, ապա ՀՀ առաջին նախագահը կունենա պատմության դատաստանից վախենալու հիմքեր։ Գուցե սա է պատճառը, որ նա, անտեսելով քաղաքական ռեալությունը, ավելորդ փորձ է անում՝ համոզելու իշխանությանն ու ընդդիմությանը, որ մերժեն Բրյուսելի և ԱՄՆ-ի մեկնած ձեռքերը և ՀՀ նավը վարեն խորտակվող Մոսկվայի շահերի շրջանակում։