Առյուծի վանդակից մինչև բասկետբոլի օղակ. «Մայր Հայաստան»-իշխանություն քաղաքական խոսույթը

Նախընտրական թեժ ու դրամատիկ օրերին հանրությունը սպասում էր, թե ով է ի վերջո հայտնվելու «առյուծի վանդակում»։ Ներկայում ականատես ենք լինում քաղաքական էլիտայի իսկապես տարօրինակ վարքագծի։

Այն ժամանակ, երբ ընդդիմադիր դաշտի առանցքային դեմքերից մեկը՝ «Մայր Հայաստան» շարժման առաջնորդ Անդրանիկ Թևանյանը, հայտնվել էր քաղաքական ու իրավական ամենախիստ մեղադրանքների թիրախում, իսկ խոշոր քաղաքական ուժերի ղեկավարներն ու վարչապետ Փաշինյանը գրեթե ամեն օր միմյանց խոստանում էին ծանր ճակատագիր, թիկունքում ընթանում էր բոլորովին այլ օպերացիա։

Այս ամբողջ աշխարհաքաղաքական ու ներքաղաքական աղմուկի ֆոնին, «Մայր Հայաստան» խմբակցության առանցքային դեմքերից Մանուկ Սուքիասյանը դիմում է քաղաքապետին Շերամի փողոցի բակերից մեկում ինչ-որ բասկետբոլի զամբյուղի վնասված լինելու «դարակազմիկ» հարցով՝ պատրանք ստեղծելով, թե զբաղված է ժողովրդի խնդիրներով։

Քաղաքապետարանն էլ, իհարկե, մեծ հպարտությամբ շտապել է զեկուցել, որ «խնդիրը կարգավորվել է», և զամբյուղի զոդման աշխատանքներն իրականացվել են։



Այսպիսով, քաղաքային իշխանությունը ընդդիմության բարձրացրած հարցը լուծում է՝ զոդելով մի քանի երկաթե կոնստրուկցիա և ստեղծելով կառուցողական երկխոսության պատրանք։

«Մայր Հայաստան» դաշինքը, որը մշտապես հանդես է գալիս գլոբալ փոփոխությունների, երկրի փրկության և արմատական բարեփոխումների լոզունգներով, մայրաքաղաքի կառավարման մակարդակում իր գործունեության թիրախ է դարձնում կոմունալ մանր խնդիրը։

Իրականում, բասկետբոլի օղակ վերանորոգելը վարչական շրջանի կամ համատիրության շարքային աշխատակցի պարտականությունն է, այլ ոչ թե ավագանու խմբակցության ղեկավարի քաղաքական կշիռն ու ժամանակը վատնելու պատճառ։

Նմանատիպ թղթաբանությունները, թերևս, ձեռնտու են թե՛ իշխանությանը, թե՛ ընդդիմությանը։ Սա ստեղծում է «աշխատող ընդդիմության» և «ականջալուր իշխանության» կեղծ պատրանք։ Քաղաքապետարանի համար շատ ավելի հեշտ է մի քանի րոպեում զոդել երկաթե կոնստրուկցիան ու փակել ընդդիմության բերանը, քան պատասխանատվություն կրել ձախողված տրանսպորտային բարեփոխումների, աղբահանության ճգնաժամի կամ բյուջեի անարդյունավետ վատնման համար։

Այսպիսով, մինչ հանրությանը հրամցվում են բակային «հաջողության պատմություններ», Երևանը շարունակում է խեղդվել համակարգային խնդիրների մեջ։ Ենթադրելի է, որ երևանցին ընդդիմադիր ավագանուն ձայն է տվել քաղաքային կառավարման համակարգը փոխելու, կոռուպցիոն ռիսկերը վերհանելու և լայնածավալ բարեփոխումներ պահանջելու համար։ Երբ այդ ամբողջ պոտենցիալը սահմանափակվում է բասկետբոլի վնասված օղակների հաշվառմամբ, դա արդեն ոչ թե քաղաքական գործունեություն է, այլ սեփական անգործությունը կոսմետիկ քայլերով քողարկելու էժանագին փորձ։