Լավ է՝ ուսուցչի օրը Նիկոլի ծննդյան օրը չէ, Դումանյանն էլ դիմակահանդես չի անում

Հայաստանում ամենաճնշված խավերից մեկը ուսուցիչն է, որը մշտապես ստիպված է դիմակայել կրթության ապաշնորհ պատասխանատուների մոգոնած անտրամաբանական «բարեփոխումներին», որոնք ոչ մի կերպ ավարտին չեն հասցվում, քանի որ ամեն հաջորդ կրթական չինովնիկ հերքում ու մերժում է նախորդին: Հայաստանցի ուսուցիչները նորմալ չեն արժեւորվում անգամ իրենց մասնագիտական տոնին՝ ամեն տարվա հոկտեմբերի 5-ին: Մինչդեռ այլ երկրներում նրանք աստվածացվում են, սրբացվում:

Օրինակ՝ ԱՄՆ-ում մայիսի առաջին շաբաթվա ընթացքում նշվող ուսուցիչների մասնագիտական տոնը կոչվում է Ուսուցիչների երախտագիտության շաբաթ: Տոնի առիթով այստեղ համերգներ են կազմակերպվում, նվերներ տրվում մանկավարժներին: Ավստալիայում եւ Նոր Զելանդիայում հոկտեմբերի սկզբին նշվող Ուսուցչի տոնին անգամ դիմակահանդեսներ են կազմակերպվում, հրավառություն անում: Բարդ է պատկերացնել,թե ինչպիսին կլիներ ԿԳՄՍ նախկին նախարար Արայիկ Հարությունյանի եւ ներկայիս նախարար Վահրամ Դումանյանի կազմակերպած դիմակահանդեսը, եթե հանկարծ Հայաստանում էլ նման ավանդույթ լիներ:

Արաբական երկրներում խորին հարգանք վայելող ուսուցիչների տոնը սրբավայրերում հատուկ աղոթքով է սկսվում: Հայաստանի օրվա իշխանության մեջ, թերեւս, շատ քիչ պաշտոնյաներ կարող են գրագետ խաչակնքել, ուր մնաց թե եկեղեցի գնան ու աղոթքներում հիշեն բազմաչարչար ուսուցիչներին:

Չեխիայում եւ Սլովակիայում ուսուցչի տոնը նշվում է մարտի 28-ին՝ մեծանուն մանկավարժ Յան Ամոս Կոմենսկու ծննդյան օրը, Թայվանում՝ սեպտեմբերի 28-ին՝ մեծ մտածող ու փիլիսոփա Կոնֆունցիոսի ծննդյան օրը, Արգենտինայում էլ ուսուցչը օրը նշվում է սեպտեմբերի 11-ին՝ նախագահ Դոմինգո Ֆաուստինո Սարմենտոյի ծննդյան օրը: Շնորհակալ լինենք ճակատագրին, որ Հայաստանում ուսուցչի օրը դեռ չեն փոխել հունիսի 1-ին՝ Նիկոլ Փաշինյանի ծննդյան օրը: